บทที่ 49 ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณคารวะหลุมศพหลวี่เช่องุนงง
เขาเพิ่งรู้สึกตัวอย่างฉับพลัน ที่แท้ที่ท่านใต้เท้าเซี่ยไม่ขัดขวาง ไม่ใช่เพราะไม่ช่วยเหลือ แต่เป็นเพราะมั่นใจว่าลู่เยี่ยจะชนะ!
เรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อจริงๆ
เด็กหนุ่มขอบเขตชักนำวิญญาณคนหนึ่ง กับอัจฉริยะที่อยู่ในขอบเขตตำหนักวิญญาณการหลอมรวมที่แปดคนหนึ่ง
ใครจะคาดคิดได้ว่า คนที่เซี่ยหลิงชิวไม่ได้ให้ความสำคัญ คือคนหลัง?
นั่วหนัวก็ตกตะลึงเช่นกัน
ในฐานะที่เป็นศิษย์สายตรงของเซี่ยหลิงชิว แม้แต่นางก็ยังไม่อาจจินตนาการได้ว่า ท่านอาจารย์จะให้ความสำคัญกับลู่เยี่ยถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
ลู่เยี่ยกล่าวว่า “ไม่ขอปิดบังท่านใต้เท้า ในสายตาของข้า คนผู้นี้ตอนมีชีวิตอยู่มีคุณค่ามากกว่าการตายเสียอีก”
เซี่ยหลิงชิวชะงัก “หมายความว่าอย่างไร?”
ลู่เยี่ยกะพริบตาปริบๆ “นานๆ ทีจะเจอลูกแกะตัวอ้วนๆ ตัวใหญ่ จะให้สังหารด้วยดาบเดียวได้อย่างไรเล่า”
ทุกคน “…”
ว่าแล้วเชียว เจตนาที่แท้จริงของลู่เยี่ยอยู่ตรงนี้นี่เอง!
นั่วหนัวเบิกตากลมโตงดงาม แล้วกล่าวว่า “เจ้าดูถูกเว่ยซุนเกินไปแล้วกระมัง”
ลู่เยี่ยแก้คำพูดว่า “เป็นเขาต่างหากที่ดูถูกข้าเกินไป”
ดวงดาวประปราย พระจันทร์เลือนราง เสียงแมลงพากันร้องระงม
ในห้อง เสียงแตกราวแผ่วเบาดังขึ้น
ตรงหน้าลู่เยี่ยที่กำลังนั่งสมาธิ หินวิญญาณระดับต่ำก้อนแล้วก้อนเล่าแตกสลาย กลายเป็นผงธุลี
ในเพียงชั่วเวลาสั้นๆ เพียงหนึ่งเค่อ ก็ถูกใช้ไปกว่าร้อ
