บทที่ 46 คำสั่งจากมหาเสนาบดี
จวนที่ว่าการกรมปราบปีศาจ
“ท่านใต้เท้า สิ่งเหล่านี้คือซากศพของปีศาจที่ข้าน้อยนำกลับมาจากเกาะซิงจั๋ว ขอท่านโปรดตรวจสอบ!”
จ้าวชิงได้เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดจนจบแล้ว
หลังจากนั้นเขาก็หยิบถุงเก็บของออกมาแล้ว เทออก
โครม!
ซากศพของปีศาจที่กองสูงเป็นภูเขาปรากฏขึ้น กลิ่นคาวเลือดแผ่ซ่านไปทั่วห้องโถงใหญ่
เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงดังขึ้น
“มากมายขนาดนี้เชียวหรือ?”
“ผลงานเหล่านี้เมื่อรวมกันแล้ว อย่างน้อยก็ทำให้จ้าวชิงเลื่อนตำแหน่งขึ้นได้ถึงสามขั้น!”
“เจ้าคนผู้นี้โชคดีเกินไปแล้ว!”
ในจวนที่ว่าการ สหายร่วมงานหลายคนมีสีหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา
จ้าวชิงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง
“นี่เจ้าค้นพบเพียงลำพังจริงๆ หรือ?”
หลี่ฮั่นซานจ้องมองจ้าวชิง สีหน้าของเขาเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
“จริงขอรับ!”
จ้าวชิงรู้สึกล้วงหน้าได้ว่าวงล้อแห่งโชคชะตากำลังจะหมุนในช่วงเวลานี้
“โกหก!”
หลี่ฮั่นซานถีบเข้าที่ท้องของจ้าวชิงอย่างแรง
ปัง!
จ้าวชิงลอยละลิ่วออกไป ร่างกายโค้งงอราวกับกุ้งที่ต้มจนสุกแล้ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ให้ตายสิ!
เหตุใดวงล้อแห่งโชคชะตาจึงหมุนกลับทิศทาง?
จ้าวชิงฝืนอดทนต่อความเจ็บปวด ตะโกนเสียงดังว่า “ท่านใต้เท้า ข้าขอสาบานด้วยชีวิตว่าข้าไม่ได้พูดเท็จแม้แต่คำเดียว!”
“เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนโง่งมรึ?”
หลี่ฮั่นซานเหยียบลงบนหน้าอกของจ้าวชิง สายตาเย็นชาน่าสะพรึงกลัว “ใครบ้างจะม
