บทที่ 44 รนหาที่ตายเอง
วังใต้ดินของราชาอสรพิษหางแดง
ในระยะเพียงสิบฉื่อของสระน้ำ มีสมุนไพรวิญญาณต้นหนึ่งที่เติบโตอย่างงดงามหยั่งรากอยู่
สมุนไพรวิญญาณมีลำต้นคล้ายเกล็ดมังกรมีชีวิต เป็นสีทองแดงที่ยอดเบ่งบานเป็นดอกตูมสีขาวสลับดำ มีรูปร่างคล้ายโคมไฟ
แสงวิญญาณสีขาวดำสายหนึ่งโปรยปรายลงมาจากดอกตูม ปกคลุมราวกับหมอก สวยงามน่ามองยิ่งนัก
“เป็นจริงดังคาด ต้องเป็นดินแดนหยินหยางที่บรรจบกันของความใสและความขุ่นเท่านั้น จึงจะสามารถให้กำเนิดสมุนไพรมังกรพยัคฆ์เช่นนี้ได้!”
ลู่เยี่ยยืนอยู่ข้างสระน้ำ ดวงตาเปล่งประกายขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด
บุปผาหยินหยางไส้ตะเกียง
เป็นสมุนไพรวิญญาณขอบเขตตำหนักวิญญาณอันหาได้ยากยิ่ง
ดูจากรูปลักษณ์ภายนอก อย่างน้อยก็มีอายุหลายร้อยปีแล้ว พื้นผิวกลีบดอกได้ก่อเกิดลวดลายวิญญาณตามธรรมชาติแล้ว
เพียงข้อบกพร่องเดียวก็คือ ดอกนี้ยังไม่เติบโตเต็มที่
นี่น่าจะเป็นเหตุผลที่ราชาอสรพิษหางแดงไม่ได้เก็บเกี่ยวสมุนไพรนี้มาตลอด
แต่ถึงกระนั้น สมุนไพรวิญญาณต้นหนึ่งเช่นนี้ก็มีมูลค่าอย่างน้อยหนึ่งพันหินวิญญาณระดับต่ำ!
ต้องทราบว่าทรัพย์สมบัติทั้งหมดของราชาอสรพิษหางแดงรวมกันแล้วมีเพียงสองพันหินวิญญาณหินระดับต่ำเท่านั้น
“ในที่สุดก็ไม่มาเสียเที่ยว ไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”
ใบหน้าของลู่เยี่ยเต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
นี่คือเป้าหมายที่แท้จริงที่เขาเลือกมายังเมืองซงหยางเพื่อปราบปีศาจ!
อีกไม่นาน พลังบำเพ็ญของเขาก็จะกล
