“ไม่แปลกใจเลยที่กล้าหาญถึงเพียงนี้ แท้จริงแล้วภายใต้พลังบำเพ็ญขอบเขตชักนำวิญญาณก็มีพลังการต่อสู้ท้าทายสวรรค์ถึงเพียงนี้แล้ว!”
ราชาอสรพิษหางแดงมองด้วยสายตาเย็นยะเยือก เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น “สมแล้วที่เป็นบุตรกิเลนแห่งตระกูลลู่ที่เคยได้รับคำชมจากพระโอษฐ์ของฝ่าบาท!”
“อย่าเพิ่งขลาดกลัวไปล่ะ”
ลู่เยี่ยหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกมาเช็ดคราบเลือดที่มือขวา แล้วยิ้มเอ่ยเตือนว่า “ถ้ายอมรับความพ่ายแพ้ เจ้าก็จะตายเช่นกัน”
“ช่างอหังการ!”
ราชาอสรพิษหางแดงเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา “ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ ผู้ใดยินดีจะไปจัดการเจ้าสารเลวนี้ให้ข้า?”
“ท่านใต้เท้า ขอให้ข้าไปจัดการเถิด”
หลานสุ่ยหลางจวินเดินออกมา เสียงทุ้มนุ่มนวล “ราชาวารีควางหลานประมาทจนต้องเสียชีวิต แต่ข้าจะไม่เป็นเช่นนั้น!”
เขาอยู่ในชุดสีสันสดใส เผยให้เห็นถึงพลังบำเพ็ญอันแข็งแกร่งของขอบเขตตำหนักวิญญาณการหลอมรวมที่หก
“ช้าก่อน!”
อีกด้านหนึ่ง ชายอาภรณ์สีน้ำเงินร่างผอมแห้งราวกับบัณฑิตก็ลุกขึ้น
“ครั้งนี้มาแสดงความยินดีกับท่านเทพแห่งแม่น้ำ ข้ายังมิได้เตรียมของขวัญล้ำค่ามา ทำให้ข้ารู้สึกละอายใจยิ่งนัก”
