“เจ้าเฒ่าสารเลวนั่นช่างไร้ยางอายสิ้นดี ถึงกับเก็บความแค้นในใจต่อท่านใต้เท้า พร่ำพูดว่าจะให้ท่านใต้เท้าตายอย่างไร้ที่ฝัง!”
อีกาหัวขาวพูดจาหยาบคายก่อนจะสาปแช่งยาวเหยียด แล้วจึงเล่าบทสนทนาระหว่างหลี่ฮั่นซานและฟางเป่ยเจิ้นออกมาทีละประโยค
“ท่านใต้เท้า เฒ่าหลี่ผู้นั้นยังกล่าวอีกว่า ไม่ว่าท่านจะเลือกภารกิจปราบปีศาจใดในสามภารกิจนั้น ท่านก็จะไม่มีวันได้กลับมา!”
อีกาหัวขาวกล่าวว่า “และฟางเป่ยเจิ้นก็ตัดสินใจแล้วว่าจะร่วมมือกันจัดการกับท่านใต้เท้าด้วย!”
“อย่างนั้นหรือ ช่างไม่ได้ทำให้ข้าประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย”
ลู่เยี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกระซิบสั่งอะไรบางอย่างข้างหูของอีกาหัวขาว
ไม่นาน อีกาหัวขาวก็กระพือปีกทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า และหายลับไปในอากาศทันที
นั่วนั่วจึงถามด้วยความประหลาดใจ “ปีศาจนกนั่นหลบหนีออกมาจากจวนที่ว่าการกรมปราบปีศาจได้อย่างไรกัน?”
“ข้าช่วยมันเอง”
ลู่เยี่ยหัวเราะพลางกล่าว “ตอนนี้ มันได้เป็นสายลับที่ซื่อสัตย์ภักดีต่อข้าแล้ว!”
นั่วนั่วตกตะลึง
เจ้าโจรหน้าด้านคนนี้ไปช่วยอีกาหัวขาวตั้งแต่เมื่อใด และเหตุใดจึงทำให้มันกลายเป็นสมุนรับใช้ได้?
