ลู่เยี่ยเดินไปที่หน้านั่วนั่ว แล้วส่งกำไลข้อมือให้ “เจ้ากลับไปขอให้ท่านอาจารย์ของเจ้าช่วยหลอมมันสักหน่อย เมื่อสวมไว้ที่ข้อมือ จะช่วยป้องกันพิษและทำให้จิตใจสงบ”
นั่วนั่วกลอกตาด้วยความหงุดหงิด “ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องการ ไม่เอา!”
“รับไป!”
ลู่เยี่ยยัดของเข้าไปในมือของนั่วนั่ว “หากเจ้ากล้าโยนทิ้ง ก็แสดงว่าเจ้าไม่ถือว่าข้าลู่เยี่ยเป็นสหาย ถ้าเช่นนั้นอย่าโทษข้าที่จะไล่เจ้าออกไปในทันที!”
ทุกคนในห้องโถงใหญ่ทั้งหมดต่างตกตะลึง นี่คือผู้บัญชาการอาภรณ์สีเงิน ศิษย์ของแม่ทัพอาภรณ์สีแดงเซี่ยหลิงชิว!
คนผู้นี้เอาความกล้ามาจากที่ใดกัน ถึงได้บังอาจวางอำนาจถึงเพียงนี้?
นั่วนั่วเบิกตากว้างด้วยความโกรธ จ้องมองลู่เยี่ยอย่างดุดัน พร้อมแค่นเสียงเย็นชา “เจ้ารอดูเถิด!”
สุดท้ายนางก็ไม่ได้โยนกำไลข้อมือทิ้ง
ตรงกันข้าม เมื่อนางใจเย็นลง นั่วนั่วกลับรู้สึกประหลาดใจ กำไลข้อมืออันนั้นมีสีทองเหลืองอร่าม ถักเป็นลวดลายเมฆและกิ่งก้านเล็ก ๆ ราวกับกำไลทองที่ถูกหลอมขึ้นโดยปรมาจารย์หลอมอาวุธชั้นเลิศ
“ไม่คิดเลยว่ากำไลที่เจ้าโจรหน้าด้านคนนั้นถักให้จะดูดีถึงเพียงนี้”
