“ท่านอารองเคยปลอบข้าว่า ชะตาชีวิตถูกกำหนดมาแล้วตั้งแต่เกิด ข้าถูกลิขิตให้เป็นคนมั่งมีสุขสบายไปทั้งชีวิต ซึ่งเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่ในโลกนี้ปรารถนาแต่ไม่อาจได้มา แต่ว่า…”
ลู่เซียวก้มลงมองกลางฝ่ามือซ้ายของตน
ท่ามกลางลายมือที่ละเอียดซับซ้อน มีปานแดงสีเลือดเหมือนหยดเลือดติดตัวมาตั้งแต่เกิด
ลู่เซียวค่อย ๆ กำมือแน่น ความหม่นหมองในแววตาหายวับไป เปลี่ยนเป็นสายตาที่สงบนิ่งและมุ่งมั่น
“ข้าไม่ยอมรับ!”
