“สำนักเต๋าหลิงซูเป็นหนึ่งใน ‘เก้าสำนักใหญ่แห่งต้าเฉียน’ ศิษย์ของสำนักไม่ควรเป็นผู้โง่เขลาเบาปัญญาเช่นนี้หรอกกระมัง?”
นั่วนั่วทนมองความไม่รู้ของพานอิ๋งซิ่วไม่ไหวแล้ว นางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น “เซวียไป๋ซงแห่งสำนักศึกษาเทียนเหอไม่ได้ส่งข่าวบอกเจ้าหรือว่าวันนี้ท่านอาจารย์ของข้ามาเยือน?”
พานอิ๋งซิ่วเงียบไป
นั่วนั่วยกมือขึ้นมากุมหน้าผาก พลางถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ช่างเถิด ข้าจะบอกเจ้าเอง ดีกว่าปล่อยให้เจ้าทำตัวโง่เขลาต่อไป ท่านอาจารย์ของข้านาง…”
นางยังพูดไม่ทันจบ เซี่ยหลิงชิวก็กล่าวอย่างกระชับความว่า “ข้าชื่อเซี่ยหลิงชิว”
“เซี่ยหลิงชิว!”
ดวงตาคู่งามของพานอิ๋งซิ่วเบิกกว้าง แสดงความตกตะลึง ความเข้าใจอย่างรวดเร็ว และความไม่อยากเชื่อ
ใบหน้าของพานอวิ๋นเฟิงซีดเผือดในทันที เขาตกใจจนแทบสิ้นสติ ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้อีก
สมาชิกตระกูลลู่ทุกคนภายในห้องโถงใหญ่ต่างรู้สึกสะท้านในใจ ความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับแม่ทัพอาภรณ์สีแดงผู้นั้นผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของพวกเขา
ในชั่วขณะนั้น ห้องโถงใหญ่ก็ตกอยู่ในความเงียบอย่างประหลาด เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตกลงพื้น
