“ใครก็ได้มานี่ จับพานอิ๋งซิ่วกับพานอวิ๋นเฟิงไว้ แล้วขังพวกเขาไว้ในคุกใต้ดิน หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ห้ามผู้ใดไปเยี่ยม!”
ลู่เยี่ยออกคำสั่งในทันที
ยามค่ำคืน
หลังจากจัดการให้เซี่ยหลิงชิว นั่วนั่ว และหยวนคุนเข้าที่พักเรียบร้อยแล้ว ลู่เยี่ยก็ได้ไปพบพี่ชายของเขาอย่างลู่เซียวเพื่อพูดคุยกันตามลำพัง
“พี่น้องตระกูลพานยังมีประโยชน์อยู่ สามารถจับตัวไว้เป็นตัวประกันได้ เพียงพอที่จะทำให้ตระกูลพานต้องระมัดระวังในการกระทำของพวกเขา”
“นอกจากนี้ ในช่วงเวลาต่อจากนี้มีท่านแม่ทัพเซี่ยคอยดูแลตระกูลลู่ของพวกเรา ถึงแม้ตระกูลพานอยากจะก่อความวุ่นวาย ก็ต้องชั่งน้ำหนักผลที่จะตามมาให้ดี”
ลู่เยี่ยหยิบกาน้ำชาขึ้นมา แหงนหน้าดื่มอย่างสบายอารมณ์หนึ่งอึกใหญ่ ทั่วทั้งร่างผ่อนคลายลงอย่างมาก
ลู่เซียวนั่งอยู่ด้านข้าง กล่าวด้วยความเป็นห่วง “เจ้ายังรับไหวหรือไม่?”
เพียงแค่เวลาหนึ่งวันสั้น ๆ เกิดเหตุการณ์ตื่นเต้นตกใจมากมายเช่นนี้ และทั้งหมดนั้นลู่เยี่ยต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง เขาในฐานะพี่ชายจะไม่รู้สึกเจ็บปวดใจได้อย่างไร?
“เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก”
ลู่เยี่ยยิ้มออกมา
