ุษย์ตามอำเภอใจ
เซี่ยหลิงชิวมาจากกรมปราบปีศาจ และยังเป็นแม่ทัพอาภรณ์สีแดง ในราชสำนักมีดวงตามากมายจับจ้องความเคลื่อนไหวของนางอยู่
หากนางฝ่าฝืนกฎ ย่อมต้องเผชิญกับการกล่าวโทษมากมายอย่างแน่นอน!
เรื่องเหล่านี้ ลู่เยี่ยย่อมเข้าใจดี
อันที่จริง เขาไม่เคยคิดที่จะพึ่งพาคนนอกเพื่อแก้ไขวิกฤตของตระกูลลู่เลย
มิเช่นนั้น เขาจะปฏิเสธความช่วยเหลือจากพ่อตาในอนาคตไปทำไมกัน?
ลู่เยี่ยกล่าว “เงื่อนไขของข้านั้นง่ายมาก เพียงแค่ท่านแม่ทัพไปรักษาแผลที่ตระกูลลู่ของข้าก็พอ”
เซี่ยหลิงชิวตกตะลึง “แค่นี้เองหรือ? ไม่มีอย่างอื่นอีกแล้วหรือ?”
ลู่เยี่ยตอบอย่างจริงจัง “ที่สำนักศึกษาเทียนเหอ ท่านแม่ทัพได้ช่วยเหลือข้าไว้มากแล้ว ข้ายังไม่ทันได้แสดงความขอบคุณเลย จะกล้ามีความคิดอื่นได้อย่างไร”
เซี่ยหลิงชิวรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก ‘คนที่ไม่สมควรเป็นคน ลู่เหล่าเอ้อร์’ ที่ทุกคนในเมืองหลวงรู้จักดี กลับไม่ได้เรียกร้องอะไรมากมายอย่างนั้นหรือ?
ทันใดนั้น เซี่ยหลิงชิวก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ทันที นางจึงกล่าวด้วยใบหน้าที่ดูคล้ายจะมีรอยยิ้มว่า “ตราบใดที่ข้าอยู่ในตระกูลลู่ของพวกเจ้า ก็จะไม่มีใครกล้ามาก่อเรื่องที่เมืองเทียนเหอแห่งนี้สินะ”
“และเพื่อ
