เซี่ยหลิงชิวกวาดตามองดูเซวียไป๋ซงอย่างรังเกียจ ก่อนจะกวาดสายตามองพวกผู้อาวุโสเหล่านั้น “พวกเจ้ามีใครที่ยังไม่พอใจอีกหรือไม่?”
พวกผู้อาวุโสทั้งหลายตกใจกลัวไปนานแล้ว จึงพากันส่ายหน้าไปตาม ๆ กัน
เซี่ยหลิงชิวอยู่ในขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์และปรมาจารย์ยุทธ์แห่งโลกมนุษย์ที่แท้จริง พลังการต่อสู้ของนางช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง!
เจ้าสำนักและผู้อาวุโสสูงสุดยังไม่มีกำลังต้านทานได้เลย ใครกันจะไปกล้าต่อกร?
“ลู่เยี่ย เจ้าตามข้ามา”
เซี่ยหลิงชิวหันกลับมามองลู่เยี่ย “วันนี้ ผู้ใดกล้าขวางทาง ข้าจะสังหารคนผู้นั้น!”
ทั่วทั้งลานประลองยุทธ์เงียบกริบ ผู้คนต่างหวาดกลัวจนไม่มีใครกล้าส่งเสียง
“ขอท่านแม่ทัพโปรดรอสักครู่”
ลู่เยี่ยประสานมือคารวะ แล้วเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าของหานซานเชวี่ยที่กำลังคุกเข่าอยู่
“ลู่เยี่ย เจ้าคิดจะทำอะไร?”
หานซานเชวี่ยรู้สึกใจหายวาบ เขาเอ่ยด้วยเสียงร้อนรนว่า “เจ้าอย่าได้ทำอะไรหุนหันพลันแล่นเชียว ข้าเคยเป็นพี่เขยเจ้ามาก่อน...”
ลู่เยี่ยเอ่ยตัดบทว่า “ข้าถามเจ้า พี่สาวลูกพี่ลูกน้องลู่ชิงเค่อของข้าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
ลู่ชิงเค่อเป็นภรรยาของหานซานเชวี่ย และเป็นพี่สาวร่วมตระกูลของลู่เยี่ย
