ใช่แล้ว หากไม่มีลู่เยี่ย แล้วจะมีสำนักศึกษาเทียนเหอในวันนี้ได้อย่างไร?
เซวียไป๋ซงและเหล่าผู้อาวุโสของสำนักศึกษาต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ใจของพวกเขาจมดิ่งลงสู่ก้นเหว
พวกเขาคำนวณไว้มากมาย แต่ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะพัฒนาไปถึงขั้นนี้!
และเพราะมีเซี่ยหลิงชิวอยู่ พวกเขาจึงไม่มีทางไปขัดขวางได้เลย
เซี่ยหลิงชิวอดไม่ได้ที่จะมองลู่เยี่ยมากขึ้นอีกหน่อย
นางสามารถคาดการณ์ได้ว่า ลู่เยี่ยมีเจตนาจะทำให้เรื่องนี้ใหญ่โตในวันนี้ แต่ไม่คาดคิดว่าแม้จะหลับไหลไปถึงสามปี ลู่เยี่ยก็ยังคงได้รับความนิยมสูงเช่นนี้
“เช่นนั้นพวกเจ้าคิดว่าสมควรประหารหลี่ทั่วผู้นี้หรือไม่?” ลู่เยี่ยถามเสียงดังฟังชัด
“ประหาร!” ลู่ผิงเป็นคนแรกที่ตะโกน เลือดลมพลุ่งพล่าน
“สังหาร!”
“สังหาร!”
“สังหาร!”
เสียงตะโกนดังสนั่นขึ้นจากทุกสารทิศรอบลานประลองยุทธ์
แม้จะมีเสียงคัดค้าน แต่ก็ถูกกลืนหายไปในเสียงอึกทึกที่ร้อนระอุเดือดพล่านนั้น
หลี่ทั่วตกตะลึงไปโดยสิ้นเชิง ตัวเองไม่ได้ทำสิ่งใดที่ผิดต่อฟ้าดิน แล้วเหตุใดตนเองจึงกลายเป็นคนผิดที่ถูกคนนับหมื่นชี้หน้าด่าทอ?
ฉัวะ!
ลู่เยี่ยเงื้อดาบขึ้นแล้วฟันลงไป ตัดศีรษะของหลี่ทั่วออกจากบ่า
