บทที่ 15 อาภรณ์สีแดงปกคลุมฟ้าสามพันลี้
ตูม!
เพียงแค่แรงกดดันจากขอบเขตแท่นทองคำของเซวียไป๋ซงก็ทำให้ลู่เยี่ยหายใจติดขัด พลังปราณทั่วร่างแทบปั่นป่วน
ภัยคุกคามร้ายแรงถึงชีวิตทิ่มแทงจากด้านหลัง ทุกตารางนิ้วของผิวหนังราวกับถูกมีดกรีด
นี่คือความแตกต่างอันใหญ่หลวงทางด้านพลังบำเพ็ญที่เหมือนห้วงเหวที่ไม่อาจข้ามผ่านได้
“น่าเสียดาย ที่พวกเจ้าไม่รู้เลยว่า ในช่วงสามปีที่ข้าหลับใหลไป ข้าได้ประสบพบเจอสิ่งใดมาบ้าง…”
ลู่เยี่ยพึมพำในใจ แวตาเยือกเย็น ยังคงความสงบนิ่งเหมือนเดิม
หึ่ง!
ในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขา ท่ามกลางดวงดาวทั้งสิบเก้าดวงที่แปรสภาพมาจากรอยประทับของบรรพจารย์ ดวงดาวสีทองดวงหนึ่งสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“ยังมีไพ่ตายอีกหรือ เช่นนั้นก็เอามาใช้ให้หมดเสีย!”
พลังลมปราณของเซวียไป๋ซงยิ่งน่าสะพรึงกลัวมากขึ้น
“กล่าวอย่างไม่เกรงใจหน่อยก็แล้วกัน ในรั้วสำนักศึกษาเทียนเหอนี้ ต่อให้เทพเจ้าองค์ใดมา ก็ช่วยเจ้าไม่ได้!”
เขาคว้ามือออกไปในอากาศ
ตูม!
มือสีทองขนาดใหญ่กว้างเกือบสิบจั้งเคลื่อนผ่านท้องฟ้า พุ่งคว้าไปทางลู่เยี่ย
ผู้ชมที่อยู่ห่างออกไปต่างตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนไป
การโจมตีครั้งนี้ของเซวียไป๋ซงช่างน่าสะพรึงกลัวเกินไ
