บทที่ 8 เหยียบย่ำตระกูลลู่อย่างเจาะจง
ในขณะที่คิด ลู่เยี่ยก็เดินมาถึงข้างรถม้าจุ้ยเฟิงคันนั้นแล้ว เขาจ้องมองที่ตัวรถอย่างพินิจพิจารณา
“ท่านเจ้าสำนักได้ออกคำสั่งแล้ว วันนี้ปิดประตูไม่รับแขก ข้าว่าคงจะเกี่ยวข้องกับท่านผู้สูงศักดิ์ผู้ลึกลับจากกรมปราบปีศาจ”
เหล่าเกาเดินตามมา และเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “มิสู้เจ้ามาวันอื่นดีกว่า”
“ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว ไม่ลองดูสักหน่อยได้อย่างไร?”
ลู่เยี่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม”แม้ว่าจะไม่ได้พบ การได้กลับมาเยี่ยมชมสถานที่เก่าสักหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอันใด”
เขามองตามรถม้าจุ้ยเฟิงอีกครั้ง แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปในสำนักศึกษาเทียนเหอ
“หากลู่ซิงอี้ยังอยู่ เรื่องวุ่นวายทั่วทั้งเมืองที่เกิดจากที่ดินบรรพบุรุษตระกูลลู่นี้ จะต้องให้เด็กหนุ่มที่อ่อนแอเช่นเจ้ามาแก้ไขได้อย่างไร?”
เหล่าเกาถอนหายใจในใจ สูบปล้องยาเส้นพลางมองส่งลู่เยี่ยที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไป ใบหน้าเหี่ยวย่นของเขาจมอยู่ในม่านควัน
สำนักศึกษาเทียนเหอตั้งอยู่บนเนินเขา มีถนนหินเขียวกว้างขวางเส้นหนึ่งทอดยาวคดเคี้ยวขึ้นไป
