ขอรบกวนท่านช่วยดูแลพี่ลู่เยี่ยด้วยนะเจ้าคะ!”
“ลูกยอมแต่งงานกับเขา ชั่วชีวิตนี้มิมีวันเปลี่ยนใจ ต่อให้ถูกทอดทิ้งอย่างไร้ความเมตตา ข้าก็จะไม่รู้สึกละอาย! เพื่อไม่ให้ลูกต้องเป็นหม้ายทั้งที่ยังมีชีวิต ท่านพ่อต้องไม่ทอดทิ้งพี่ลู่เยี่ยนะเจ้าคะ…”
…
หลังจากอ่านจดหมายฉบับแล้วฉบับเล่า จิตใจอันปั่นป่วนของลู่เยี่ยไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน
เขาไม่เคยคิดเลยว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉินชิงหลีจะยังคงห่วงใยเขาอยู่ตลอด
เพื่อตัวเขาเองแล้ว นางยอมถึงขั้นใช้ความตายมาบีบบังคับเพื่อไม่ให้ถูกบังคับให้ต้องแต่งงานใหม่
แม้จะต้องไปขอโอสถจากสำนักก็ยังไม่ยอมแพ้
อีกทั้งยังหลายครั้งที่ขอร้องให้บิดาของนางคอยช่วยเหลือ…
และในจดหมายทั้งหมดที่ส่งมาตลอดสามปีนี้ ประโยคที่ฉินชิงหลีถามมากที่สุดคือ
“ท่านพ่อ พี่ลู่เยี่ยตื่นขึ้นแล้วหรือยังเจ้าคะ?”
