ณ เมืองเจิ้นหนาน ภายในห้องทำงานของสมาคมผู้ฝึกยุทธ์
‘หนานหวัง’ ในชุดเกราะทมิฬนั่งตระหง่านอยู่หลังโต๊ะทำงาน นิ้วมือหยาบกร้านลูบคลำม้วนหยกชิ้นเล็กไปมาอย่างเชื่องช้า
นัยน์ตาของเขาดำมืดลึกล้ำสุดหยั่งคาด ยากจะเดาความคิดอ่าน
ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะ ก่อนที่ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งจะผลักประตูเดินเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อมขั้นสุด
“ท่านหนานหวังครับ การจัดเตรียมสอบจำลองเสร็จสิ้นแล้ว อัจฉริยะจากมณฑลต่างๆ ใกล้จะเดินทางมาถึง พวกเราควรเริ่มจัดโต๊ะต้อนรับเลยหรือไม่ครับ?”
หนานหวังเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เรื่องขี้ปะติ๋วพรรค์นี้ ไม่เห็นต้องถ่อมารายงานฉันเลยนี่”
ชายวัยกลางคนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่ว
“ทว่า… ปีนี้สถานการณ์แตกต่างไปจากเดิมนิดหน่อยครับ เพราะมีอัจฉริยะบางส่วนจาก ‘หมัวตู’ และ ‘จิงตู’ เดินทางมาที่เมืองเจิ้นหนานด้วย”
ประกายแสงวาบผ่านนัยน์ตาหนานหวังทันที มือที่กำลังลูบคลำม้วนหยกชะงักกึก เขาค่อยๆ ตวัดสายตามองลูกน้องแล้วเอ่ยถาม
“พวกหมัวตูกับจิงตูงั้นเหรอ? พวกมันถ่อมาทำบ้าอะไรที่นี่?”
สีหน้าของหนานหวังฉายแววสนใจใคร่รู้ ต้องเข้าใจก่อนว่า พวกอัจฉริยะจากจิงตูกับหมัวตูล้วนเป็นพวกหยิ่งผยอง
