่งแดนใต้! ถึงจะยังเทียบจิงตูกับหมัวตูไม่ได้ แต่ก็คงสูสีเบียดกันมาติดๆ นั่นแหละ แค่ขนาดพื้นที่ก็กว้างกว่าเมืองเจียงหนานบ้านเราตั้งสองสามเท่าแล้ว!”
ไม่ใช่แค่ตู้เนี่ยนกวนเท่านั้น แม้แต่หยางเสี่ยวและอัจฉริยะคนอื่นๆ เมื่อได้มาสัมผัสความยิ่งใหญ่อลังการและแสงสีสุดตระการตาของตัวเมือง แววตาของพวกเขาต่างก็ทอประกายตื่นเต้นระริกออกมาอย่างปิดไม่มิด
อาการตื่นตูมแบบนี้ ช่างดูไม่ต่างอะไรกับชาวนาบ้านนอกเพิ่งเคยเข้ากรุงเป็นครั้งแรก พอได้เห็นของแปลกใหม่ก็ตื่นตาตื่นใจไปซะหมด
มีเพียงซูอวี่ที่นั่งเอนกายหลับตาพักผ่อนอย่างสงบอยู่เบาะหลัง ราวกับว่าแสงสีเสียงตระการตาทั้งหมดนี้ ไม่สามารถดึงดูดความสนใจของเขาได้แม้แต่น้อย
ครู่ต่อมา ขบวนรถก็แล่นมาจอดเทียบหน้าประตูโรงแรมหรูระดับห้าดาว พนักงานบริการแต่งตัวเนี้ยบรีบกรูกันเข้ามาช่วยยกกระเป๋าสัมภาระลงอย่างกระตือรือร้น
ทุกคนก้าวลงจากรถและทยอยเดินเข้าไปในล็อบบี้สุดหรูหรา
เหล่าผู้ท้าชิงที่มารวมตัวกัน ล้วนเป็นยอดอัจฉริยะหัวกะทิจากมณฑลต่างๆ ดังนั้นสมาคมผู้ฝึกยุทธ์แห่งภูมิภาคใต้จึงให้ความสำคัญกับงานนี้ขั้นสุด ตลอดระยะเวลาการสอบ ไม่ว่าจะเป็นค่ากิน ค่าอยู่ หรือที่พักหรูหรา… ทุกอย่างล้วนฟรี
