ปรากฏขึ้นในกำมือพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง!
“เบิกนภา!!”
ประกายแสงสีทองหม่นสว่างโรจน์ห่อหุ้มทั่วเรือนร่าง พลังงานอันเชี่ยวกรากไหลบ่าจากกายาทองคำไร้มลทิน อัดฉีดทะลักเข้าสู่ใบดาบจนสั่นสะเทือน!
ครืนนนน!!!
กำปั้นของยอดฝีมือเหินเวหา ปะทะเข้ากับคมดาบพิฆาตมารอย่างจัง! คลื่นพลังระเบิดตูมสนั่น กวาดทำลายล้างทุกสิ่งในรัศมี!
สีหน้าของชายวัยกลางคนที่ยืนดูอยู่ถึงกับซีดเผือด
“ไอ้เวรเอ๊ย! เป็นถึงขอบเขตเหินเวหา ดันหน้าด้านไปรังแกขอบเขตกายาทองคำ! ไม่กลัวถ้ำจะถล่มลงมาทับหัวหรือไงวะ!”
เขาสบถด่าในใจ ก่อนจะรีบเร่งพลังวิญญาณ กางม่านพลังป้องกันคลุมพื้นที่รอบสระเอาไว้อย่างทุลักทุเล หากปล่อยให้ทรัพยากรระดับชาติเกิดความเสียหายล่ะก็… มีหวังซวยกันหมด!
คลื่นพลังอันบ้าคลั่งค่อยๆ สลายลงอย่างช้าๆ
ประจักษ์แก่สายตาทุกคู่… ซูอวี่ถูกแรงกระแทกปลิวกระเด็นถอยร่นไปสิบกว่าก้าวถึงจะตั้งหลักได้
ส่วนเจียงซ่าง ยังคงยืนตระหง่านอยู่ที่เดิมดั่งขุนเขาไม่ขยับเขยื้อน ทว่า… แววตาของเขากลับสั่นไหวอย่างรุนแรง!
เพราะบนหลังมือที่หุ้มด้วยปราณคุ้มกันของเขา… ปรากฏ ‘รอยขีดสีขาว’ ทางยาวให้เห็นเด่นชัด!
ร่างกายของยอดฝีมือขอบเขตเหินเวหานั้น แข็งแกร่งก้าว
