มันทิ้งซะตอนนี้เลยก็ยังได้! มันแค่… ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมเว้ย!”
ราชันบัณฑิตมองอาจารย์จอมดื้อรั้นของตนแล้วส่ายหน้าหัวเราะอย่างจนใจ เขาประสานมือโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
“เอาล่ะครับอาจารย์ งั้นผมขอตัวล่วงหน้าไปดูศิษย์น้องเล็กก่อน รักษาสุขภาพด้วยนะครับ!”
“เออ! จะไปไหนก็ไปเถอะไป๊! รำคาญลูกตา!”
ราชันพิฆาตมังกรโบกมือไล่ส่ง
ราชันบัณฑิตลูบจมูกตัวเอง ก่อนจะหมุนตัวเดินหัวเราะแห้งๆ จากไป
คล้อยหลังทุกคนจากไปจนหมดสิ้น…
ราชันพิฆาตมังกรที่เคยมีท่าทียียวนกวนประสาท ก็พลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉย
เขาค่อยๆ แหงนหน้ามองทะลุขึ้นไปบนสรวงสวรรค์ แววตาสะท้อนอารมณ์ซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา
“ทัณฑ์สวรรค์ขอบเขตจักรพรรดิงั้นรึ? …โลกใบนี้มีความลับซุกซ่อนอยู่ไม่น้อยจริงๆ”
“มิน่าล่ะ… ‘พี่ใหญ่’ ถึงได้เอาซูอวี่มาทิ้งไว้ที่นี่…”
