ค่เป็นหมาลอบกัดในเงามืดเท่านั้นแหละ หากบังอาจลากเรื่องสกปรกพวกนี้ขึ้นมาวางบนโต๊ะแบบโจ๋งครึ่ม ล่ะก็… ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับเพดานสูงสุด ก็ไม่กล้าแบกรับความบ้าคลั่งของตาแก่คนนั้นง่ายๆ หรอกนะ!”
ราชันกระบี่สวรรค์เน้นย้ำทีละคำ “เพราะฉะนั้น สิ่งที่ฉันอยากจะเตือนนายก็คือ… ทันทีที่นายรู้ตัวว่าโดนหมาลอบกัดพุ่งเป้าเล่นงาน นายจะต้องจัดการพวกมันไปตาม ‘กฎ’ อย่างเคร่งครัด! ขอเพียงแค่นายอยู่ในขอบเขตของกฎ ไม่จำเป็นต้องถึงมืออาจารย์ให้ระคายเคือง… แค่ศิษย์พี่คนนี้ ก็พร้อมจะกวาดล้างและจัดการแก้ปัญหาแทนนายได้ทั้งหมด!”
นัยน์ตาของราชันกระบี่สวรรค์จ้องเขม็งลึกเข้าไปในดวงตาของซูอวี่ หวังตอกย้ำให้ศิษย์น้องจดจำกฎข้อนี้ให้ขึ้นใจ
ซูอวี่สบตากลับโดยไม่หลบเลี่ยง ก่อนจะพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น
“เรื่องเคารพกฎสินะครับ… ศิษย์พี่วางใจได้เลย ผมน่ะ… เป็นพลเมืองดีที่รักการรักษากฎกติกามากที่สุดแล้ว”
มุมปากของเด็กหนุ่มค่อยๆ แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ชวนขนลุกออกมา
ทันทีที่เห็นรอยยิ้มพิลึกพิลั่นนั่น คิ้วของราชันกระบี่สวรรค์พลันกระตุกยิก ลางสังหรณ์แปลกประหลาดบางอย่างผุดวาบขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่อยู่!
ปัดโธ่เว้ย! จะคิดมากไปทำไมวะ!? อย่างไรเสีย
