ววตาของเจียงซ่างทอประกายอิจฉาลึกๆ ตัวเขาเองเป็นถึงยอดฝีมือขอบเขตเหินเวหาขั้นปลาย หากชาตินี้มีวาสนามากพอก็อาจทะลวงสู่ขอบเขตปรมาจารย์ได้เช่นกัน ดังนั้นคำว่า ‘ทำเนียบปรมาจารย์’ จึงเป็นความใฝ่ฝันอันสูงสุดของเขา
“อย่างผู้อาวุโสหลี่หงเทียนเบื้องบนนั่น การที่ท่าถูกจัดไว้อยู่อันดับเก้าแห่งทำเนียบปรมาจารย์… หมายความว่าในบรรดายอดฝีมือระดับเดียวกันจากหมื่นเผ่าพันธุ์ มีเพียงแปดคนเท่านั้นที่เหนือกว่าเขา!”
ซูอวี่พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะถามต่อ
“ถ้าอย่างนั้น ปรมาจารย์เจ้าของดินแดนลับที่พวกเราเพิ่งเข้าไปล่ะครับ… เขาติดอันดับด้วยไหม?”
ลึกๆ แล้วซูอวี่อยากรู้มาก หลินอวี่คือปรมาจารย์ไร้พ่ายที่สามารถตวัดดาบสังหารขอบเขตโหวได้เลยนะ! ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งและบ้าบิ่นขนาดนั้น จะไปอยู่ตรงไหนของทำเนียบ?
สีหน้าของเจียงซ่างแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เขากล่าวเสียงทุ้มต่ำ
“ปรมาจารย์หลินอวี่คือ ‘ปรมาจารย์ไร้พ่าย’ นายรู้ความหมายของคำนี้ไหมล่ะ?”
“หมายความว่ายังไงเหรอครับ?”
เจียงซ่างสูดลมหายใจลึก ค่อยๆ อธิบาย
“ปรมาจารย์ไร้พ่าย คือตัวตนที่ไร้เทียมทานในหมู่ปรมาจารย์ด้วยกัน การจะครอบครองฉายานี้ได้… ต้องเหยียบย่ำขึ้นไปยืนอยู่บน ‘ห้าอันดับแรก
