บนโดมฟ้า
ยอดฝีมือเผ่าวานรจ้องเขม็งไปยังหลี่หงเทียนด้วยความหวาดระแวง
“ไม่นึกเลย… ว่าเผ่ามนุษย์จะส่งแกมา!”
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ดอกท้อสีชมพูอ่อนดอกหนึ่งปรากฏขึ้นมาระหว่างนิ้วมือเรียวยาวของหลี่หงเทียนตั้งแต่เมื่อไหร่ เขากลิ้งดอกท้อเล่นในมือเบาๆ ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มจาง
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้… เหล่าเต่าน้อยยังไม่ไซหัวถอยทัพกลับไปอีกหรือ?!”
นัยน์ตาวานรหดเกร็งวูบ มันแค่นเสียงเย็นชา
“ตลกสิ้นดี! ถอยทัพงั้นรึ? หมื่นเผ่าพันธุ์ของพวกข้าไม่รู้จักคำว่าถอย! วันนี้ข้าขอประจักษ์แก่ตาหน่อยเถอะ… ว่าไอ้อันดับเก้าแห่งทำเนียบปรมาจารย์ จะมีน้ำยาสักแค่ไหนเชียว!”
ก๊าซซซ!!!
ยอดฝีมือเผ่าวานรแผดเสียงคำรามลั่นฟ้า พลังงานสุดสะพรึงระเบิดออกจากกระบองเหล็กทองคำดำในมือ ราวกับมีดวงอาทิตย์อันร้อนระอุถูกบีบอัดซ่อนอยู่ภายใน!
“แหลกไปซะ!!!”
มันระเบิดพลังทั่วทั้งร่างจนมัดกล้ามปูดโปน ฟาดกระบองยักษ์หมายบดขยี้หลี่หงเทียนให้แหลกคาที่!
เผชิญหน้ากับกระบองมฤตยู หลี่หงเทียนเพียงยกยิ้มมุมปาก เขาดีดดอกท้อหว่างนิ้วออกไปอย่างเรียบง่าย!
พริบตาเดียว ดอกท้อเพียงหนึ่งดอกพลันแตกออก กลายเป็นเงาดอกไม้บานสะพรั่งกลบมิดทั่วทั้งน่านฟ้า! ฟ้าดินทั้ง
