ภายในเมืองเหิงเฉิง
หลังจากวิกฤตการโจมตีระลอกที่สองถูกคลี่คลาย ทั่วทั้งเมืองต่างอยู่ในบรรยากาศแห่งความปีติยินดีเฉลิมฉลองชัยชนะ
ทว่า… ภายในห้องทำงานของสมาคมนักสู้เมืองเหิงเฉิง บรรยากาศกลับพลิกตลบราวกับอยู่คนละโลก สีหน้าของหวังหลง จ้าวชิง และสยงเหิง ล้วนดำคร่ำเคร่งและหนักอึ้งถึงขีดสุด
“ทางศูนย์ใหญ่ส่งข่าวมาบ้างไหม? ต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนถึงจะมาถึง?” สยงเหิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน
หวังหลงส่ายหน้าช้าๆ “ทางศูนย์ใหญ่ภูมิภาคตอนใต้ส่งปรมาจารย์สุริยันมาหนึ่งท่าน พร้อมปรมาจารย์จันทราอีกหลายสิบชีวิต ตอนนี้พวกเขากำลังเร่งรุดเดินทางมาอย่างสุดกำลัง แต่พื้นที่แคว้นต้าเซี่ยกว้างใหญ่แค่ไหนพวกนายก็รู้ ต่อให้เป็นแค่ภูมิภาคตอนใต้ก็ยังกว้างขวางสุดลูกหูลูกตา”
“หากจะเดินทางมาถึงเหิงเฉิง เกรงว่าอย่างเร็วที่สุดคงต้องใช้เวลาอีกครึ่งวัน”
“ตั้งครึ่งวัน…” จ้าวชิงทอดถอนใจยาว “ครึ่งวันฟังดูเหมือนสั้น แต่ด้วยความเร็วในการรุกรานของช่องทางเชื่อมิติหมื่นเผ่าพันธุ์ เกรงว่าพวกมันคงไม่ปล่อยเวลาตั้งครึ่งวันให้พวกเราหายใจทิ้งเปล่าๆ หรอกนะ!”
ใบหน้าของเขาฉายแวววิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด
ทุกครั้งที่ประตูมิติหมื่นเผ่าพันธุ์เปิดออก มันล้วนนำพา
