เมื่อพายุแรงระเบิดค่อยๆ สลายตัวไป…
ร่างทมิฬของยอดฝีมือเผ่ามารระดับจันทรา… ระเบิดแหลกละเอียดกลายเป็นฝุ่นผงในชั่วพริบตา! เหลือทิ้งไว้เพียง ‘แก่นพลัง’ สีดำสนิทเม็ดหนึ่ง ที่ลอยเคว้งคว้างอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางสวรรค์และปฐพี
ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งสมรภูมิรบอันกว้างใหญ่ พลันตกอยู่ในความเงียบกริบดุจป่าช้า… ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา
ท่ามกลางเศษซากศพและกลิ่นคาวเลือด… ซูอวี่ใช้ ปักค้ำยันร่างกายของตัวเองเอาไว้ เขายืนตระหง่านอย่างหยิ่งทะนงอยู่ใจกลางสมรภูมิรบ
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น แผดเสียงประกาศก้องสะท้านวิญญาณ…
“วันนี้! ซูอวี่แห่งต้าเซี่ย… สังหารขอบเขตจันทราเผ่ามาร... ขอเฉลิมฉลองเกียรติยศนี้ แด่เผ่ามนุษย์!!”
