งวังวนมิติมืดมิดเบื้องหน้า มันดูราวกับหลุมดำมรณะที่พร้อมจะกลืนกินดินแดนมนุษย์ให้สูญสิ้น
แววตาอันฝ้าฟางของชายชราพลันเปล่งประกาย… สาดแสงแห่งความเด็ดเดี่ยวสะท้านฟ้า!
“ขอให้กระดูกผุๆ ร่างนี้… ได้ลุกโชนเพื่อเผ่ามนุษย์เป็นครั้งสุดท้ายเถิด!” ชายชราเอื้อนเอ่ยเสียงแผ่วเบา
ชั่วพริบตา กระบี่ยาวเก่าคร่ำคร่าก็ปรากฏขึ้นในมือ ใบกระบี่บิ่นร้าวเต็มไปด้วยร่องรอยกรำศึก ดูเปราะบางราวกับพร้อมจะแหลกสลายได้ทุกเมื่อ
อู๋หมิงลูบคมกระบี่อย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังปลอบประโลมหญิงคนรัก
“สหายเก่า… ถึงเวลาที่พวกเราต้องออกโรงสร้างตำนานอีกสักรอบแล้วล่ะ”
สิ้นคำกล่าว แผ่นหลังที่เคยค่อมงุ้มของอู๋หมิงก็พลันยืดตรงตระหง่านดุจขุนเขา! เขาก้าวเท้ายาวๆ ทะยานฝ่าสมรภูมิออกไปนอกเมืองเหิงเฉิงอย่างไร้ความหวาดกลัว!
สัตว์ประหลาดหมื่นเผ่าพันธุ์ที่เห็นนักสู้ชราเดินเข้ามาหาที่ตาย ต่างก็พุ่งทะยานเข้ามารุมทึ้งอย่างบ้าเลือด!
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เข้ามาเลยไอ้พวกลูกหมา!”
อู๋หมิงระเบิดเสียงหัวเราะกึกก้อง ก้าวฝ่าดงศัตรูไปข้างหน้า กระบี่สนิมเขรอะในมือสั่นระริก ราวกับกำลังกู่ร้องตอบรับปณิธานเดือดของเจ้านาย!
ทันใดนั้นเอง! คลื่นปราณสีเลือดก็ระเบิดพวยพุ่งทะลักออกจากร่าง
