องคำจนสร้างบาดแผลภายในให้เขาได้!
“หืม? คิดไม่ถึงเลยว่าจะฆ่าแกไม่ตายแฮะ”
น้ำเสียงประหลาดใจเยือกเย็นดังก้องข้างหู ซูอวี่ตวัดสายตาขวับไปมอง
สิ่งที่เห็นคือร่างในชุดคลุมสีดำแดง ยืนตระหง่านเหยียบอากาศอย่างเงียบงัน นัยน์ตาสบประสานกับเขาอย่างพอดิบพอดี
ทันทีที่สบตา สมองของซูอวี่ก็ราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบอย่างจัง! ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นพล่านไปทั่วโสตประสาท
ขอบเขตปรมาจารย์!
คำสามคำผุดขึ้นในหัว รูม่านตาของซูอวี่หดเกร็งขั้นสุด
ยอดฝีมือขอบเขตปรมาจารย์ตนหนึ่ง… ถึงกับลดตัวลงมาลอบกัดเขาเนี่ยนะ?!
ชายหนุ่มไม่มีเวลาให้คิดหนี สัญชาตญาณสั่งให้ร่างกายดีดถอยหลังฉากหลบสุดชีวิต
ขอบเขตปรมาจารย์ลัทธิมารมองดูซูอวี่ที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนพลางแสยะยิ้มเยือกเย็น
“ท้ายที่สุดก็เป็นแค่มดปลวก วิ่งหนีหางจุกตูดได้เร็วดีนี่”
“แต่น่าเสียดายนะ บนสนามรบแบบนี้… ขอบเขตหลอมภายในกระจอกๆ อย่างแก จะรอดพ้นเงื้อมมือของข้าไปได้ยังไง?”
มันแค่นหัวเราะ ก่อนจะสืบฝีเท้าตามซูอวี่ไปอย่างใจเย็น ทว่าทุกก้าวที่เหยียบย่าง แม้ดูเหมือนเดินธรรมดา แต่ระยะห่างระหว่างมันกับซูอวี่กลับหดสั้นลงครึ่งหนึ่งในพริบตา!
ซูอวี่หันขวับกลับไปมอง หัวใจเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง
บัดซบเ
