! การที่ปรมาจารย์ผละตัวหลุดรอดไปได้เพียงหนึ่งคน สามารถพลิกกระดานสถานการณ์รบเบื้องล่างให้พังพินาศได้เลย!
เนื่องจากมณฑลเจียงหนานในยามนี้ ไม่มีปรมาจารย์หลงเหลืออยู่อีกแล้ว! หากหวังเหว่ยยังอยู่ก็คงพอรับมือไหว แต่หลังจากที่เขาเดินทางไปสนามรบหมื่นเผ่าพันธุ์ ขุมกำลังของเจียงหนานในการรับมือรอยแยกมิติแห่งนี้ก็นับว่าวิกฤตขั้นสุด
แม้จะร้อนรุ่มว้าวุ่นใจเพียงใด ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับการรุมกินโต๊ะของสามยอดฝีมือ หวังหลงก็จำต้องกัดฟันปะทะกับพวกมันต่อไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
ณ มุมหนึ่งของสนามรบเบื้องล่าง ปรมาจารย์ลัทธิมารที่โดนหางเลขจากฝ่ามือของหวังหลงกระแทกใส่ กระอักเลือดสีดำทะมื่นคำโต สีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
ความเหี้ยมเกรียมเห็นได้ชัดจากแววตา มันทอดสายตามองหวังหลงบนผืนนภาด้วยแววตามืดครึ้ม ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชา
“สมแล้วที่เป็นถึงปรมาจารย์จันทรา ฝ่ามือนี้… ถ้าไม่พักสักครึ่งเดือน คงยากจะหายดีแฮะ!”
มันยกมือเช็ดคราบเลือดมุมปาก ก่อนจะเบือนหน้าล็อคเป้าสายตาไปยังจุดหนึ่งกลางสมรภูมิเดือด
ซึ่งตำแหน่งนั้น… คือจุดที่ซูอวี่ยืนอยู่นั่นเอง!
มันแสยะยิ้มอำมหิตสุดขั้ว แผ่จิตสังหารกระหายเลือดออกมาเต็มสูบ
“ไอ้หนู! เพื่อเด็ดหัวแก ข
