องไปได้นานแค่ไหนกันเชียว? ต่อให้เบื่อระดับไปถึงขอบเขตหลอมโลหิตขั้นปลายได้ก็ถือว่าหรูแล้ว จะมีค่าพอให้พวกหมื่นเผ่าพันธุ์ยอมทุ่มสุดตัวเปิดช่องทางมิติหาหอกอะไร!”
“ต่อให้มันจะเป็นอัจฉริยะพรสวรรค์ระดับสีทอง แต่ก็ไม่มีทางที่พวกมันจะลงทุนลงแรงบ้าบอขนาดนี้หรอกมั้ง!” หลิวขวงยิ่งคิดยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก
ต่งปู๋เหวยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จ้องเขม็งไปยังวังวนมรณะที่อยู่ห่างไกล แววตาหนักอึ้งดุจภูเขาหิน “นอกจากเหตุผลนี้ ฉันก็คิดเรื่องอื่นไม่ออกแล้วล่ะ”
ทั้งสองคนตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัดไปชั่วขณะ
“จริงสิ ประชาชนในเมืองเริ่มอพยพหนีตายกันหรือยัง?”
หลิวขวงกัดฟันตอบ “เริ่มอพยพแล้ว! แต่ประชากรทั้งเมืองมันเยอะเกินไปจริงๆ ถ้าจะขนคนออกไปให้หมดเกลี้ยง อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกวันสองวันนู่นแหละ!”
ใบหน้าของต่งปู๋เหวยฉายแววไม่สู้ดี
“งั้นก็ต้องยื้อ! ต่อให้ต้องตายกลายเป็นผีเฝ้ากำแพง ก็ต้องยื้อเอาไว้ให้ได้สักสองวัน! อีกไม่นานกำลังเสริมจากมณฑลเจียงหนานคงมาถึง อาศัยค่ายกลป้องกันเมืองเหิงเฉิง ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตเหินเวหา ก็พอจะต้านทานเอาไว้ได้บ้าง”
“ขอแค่ไม่ใช่ตัวตนระดับขอบเขตปรมาจารย์บุกมา เวลาแค่สองวัน… เราน่าจะยัน
