ัวพวกมัน ตรงดิ่งไปยังเมืองเหิงเฉิงที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล
มุมปากอันกว้างใหญ่ของมันฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียม เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมดุจใบมีด
“อาณาเขตเผ่าพันธุ์มนุษย์… หึ! คิดไม่ถึงเลยว่าข้า ‘ข่าถู’ ผู้นี้ จะมีบุญวาสนาได้เหยียบย่ำเข้ามาในดินแดนของพวกสวะมนุษย์ได้ง่ายดายถึงเพียงนี้!”
“ฮ่าๆๆๆๆ! เนื้อสดๆ หวานๆ ของพวกสวะมนุษย์… ข้าไม่ได้ลิ้มรสชาติอร่อยๆ แบบนี้มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย!!”
ข่าถูแห่งเผ่ามารแผดเสียงหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง คลื่นเสียงของมันแทบจะถล่มกำแพงเมืองให้ราบเป็นหน้ากลอง!
ทว่า ในวินาทีแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง! เสียงแค่นหัวเราะเยียบเย็นเปี่ยมไปด้วยอำนาจ พลันดังก้องกังวานแหวกอากาศลงมาจากฟากฟ้าเบื้องบน!
“พ่อเกรงก็แต่ว่า… วันนี้แกจะไม่มีหัวเหลือรอดไปแดกมันน่ะสิวะ!”
เมื่อทุกคนแหงนหน้ามองขึ้นไป ท่ามกลางหมู่เมฆที่ม้วนตัวบ้าคลั่ง ร่างของชายชราผู้หนึ่งกำลังยืนเอามือไพล่หลังเหยียบอากาศธาตุ จ้องเขม็งลงมายังมารข่าถูเบื้องล่างด้วยสายตาดุดันประดุจสายฟ้าฟาด!
เสาหลักแห่งมณฑลเจียงหนาน ประธานสมาคมนักสู้ ‘หวังหลง’…
มาถึงสนามรบแล้ว!!
