เป็นเรื่องส่วนตัวล้วนๆ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตระกูลอวิ๋นทั้งสิ้น!”
คราวนี้ เจียงซ่างถึงกับหน้าเจื่อน เขาคิดไม่ถึงเลยว่าตาเฒ่าอวิ๋นเฟิงคนนี้จะดื้อดึงไม่ยอมซักทาง
ปรมาจารย์ที่ไร้ซึ่งความกังวล ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็คือระเบิดเวลาเดินได้ดีๆ นี่เอง!
เมื่อไร้การควบคุม ย่อมไม่มีใครหยุดยั้งมันได้ เว้นเสียแต่จะมีปรมาจารย์ด้วยกันหรือยอดฝีมือขอบเขตโหวออกโรงเอง
แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เกรงว่าคงไม่มีปรมาจารย์หรือขอบเขตโหวคนไหนยอมโผล่หัวมาแน่ เจียงซ่างร้อนใจจนแทบบ้า
“หัวหน้าครูฝึก ปล่อยให้ผมจัดการเองเถอะ!”
เสียงของซูอวี่ดังก้องขึ้นข้างหูเจียงซ่าง
เจียงซ่างหันขวับไปมอง ก็พบซูอวี่ยืนยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น
พอสบตากับชายหนุ่ม เจียงซ่างก็นึกขึ้นได้ถึงเส้นสายระหว่างซูอวี่กับ ‘ราชันพิฆาตมังกร’ เขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง
เมื่อเห็นเจียงซ่างเงียบไป ซูอวี่ก็ตวัดสายตากลับไปจ้องอวิ๋นเฟิงเขม็ง
“พวกตระกูลอวิ๋นนี่… หน้าด้านหน้าทนกันหมดทุกตัวเลยสินะ!” ซูอวี่แค่นเสียงหยัน
คำด่าทอนี้ราวกับน้ำมันราดรดกองเพลิง จุดชนวนโทสะของอวิ๋นเฟิงให้ปะทุถึงขีดสุดในพริบตา!
“ไอ้เด็กจองหอง แกรนหาที่ตายแล้ว!!
