องยอดฝีมือปรมาจารย์แค่นี้ จะต่อชีวิตแกในวันนี้ได้งั้นรึ?”
“ข้าล่ะอยากจะเห็นนัก ว่าแค่เศษหยกชิ้นเดียวมันจะสร้างคลื่นลมอะไรได้!”
อวิ๋นเฟิงลอยตัวอยู่กลางอากาศอย่างโอหัง รอคอยดูไพ่ตายของชายหนุ่ม
ไม่ใช่ว่ามันประมาทศัตรู แต่ระดับปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ต้องมารับมือกับไอ้หนูขอบเขตหลอมภายในกระจอกๆ คนหนึ่ง จะให้มามัวระแวดระวังตัวเพื่ออะไร?
ซูอวี่แสยะยิ้ม จ้องมองหยกในมือ
ผู้อาวุโสหลินอวี่ หวังว่าท่านคงไม่หลอกฉันนะ!
ซูอวี่พึมพำในใจ ก่อนจะกัดฟันกรอด ออกแรงบีบหยกในมือจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง!
พริบตาที่หยกแตกสลาย อานุภาพสุดแสนสะพรึงก็ระเบิดออกจากเศษผงเหล่านั้น
พลังของมันก้าวข้ามแรงกดดันของอวิ๋นเฟิงไปไกลลิบ!
อวิ๋นเฟิงหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย แต่มันก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
“หึ! ก็แค่เศษหยกสวะที่มีพลังระดับปรมาจารย์ มันจะไปเก่งกาจสักแค่ไหนเชียว!”
“คอยดูข้าใช้ดาบเดียวฟาดมันให้แหลกคาที่!”
ดาบยาวสีแดงฉานพลันปรากฏขึ้นในมือของอวิ๋นเฟิง ภายใต้แสงตะวัน ดาบเล่มนั้นส่องประกายแสงโลหิต แผ่กลิ่นอายอันตรายที่ชวนให้จิตใจสั่นผวา
“ตายซะ!”
อวิ๋นเฟิงแผดเสียงคำรามลั่น ตวัดดาบฟันฉับออกไปอย่างโหดเหี้ยม! ฟ้าดินรอบบริเวณคล
