ม้จะเอ่ยปากข่มขู่ ทว่าสีหน้าของเจียงซ่างกลับดำทะมึนย่ำแย่ลงเรื่อยๆ
เพียงเสี้ยววินาทีที่กลิ่นอายพลังนั้นโถมทับลงมา เขาก็รู้ซึ้งแก่ใจทันทีว่า… ผู้มาเยือนผู้นี้ไม่ได้มาดีแน่!
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่สามารถปลดปล่อยแรงกดดันระดับบดขยี้แผ่นฟ้าได้ถึงขั้นนี้ ภายในหัวของเจียงซ่างก็พลันปรากฏคำสองคำสว่างวาบขึ้นมาทันที
ปรมาจารย์!!
ไม่ผิดแน่… ตาแก่ตรงหน้าต้องเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ของแท้และแน่นอน!
เจียงซ่างจ้องมองชายชราในชุดคลุมสีเทาด้วยแววตาหวาดหวั่นถึงขีดสุด
ชายชราค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นและจิตสังหารอันบ้าคลั่ง
“สมาคมผู้ฝึกยุทธมณฑลเจียงหนานงั้นเหรอ... นึกว่าตัวเองเก่งกาจนักหรือไง! แน่จริงแกก็ไปเรียกไอ้แก่หวังหลงนั่นโผล่หัวมาสิ ดูซิว่ามันจะกล้าเห่าประโยคนี้ต่อหน้าข้าไหม!!”
สีหน้าของเจียงซ่างเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันตาเหลือกค้าง เขาฝืนกลืนน้ำลาย เอ่ยเสียงสั่นขรึม
“มะ… มิทราบว่าใต้เท้าคือ…”
“เจี๋ย เจี๋ย เจี๋ย!”
ชายชราชุดเทาระเบิดเสียงหัวเราะแหบพร่าดุจภูตผีวิปริตสุดสยองก้องฟ้า!
“จำใส่กะโหลกแกเอาไว้… ข้ามีนามว่า อวิ๋นเฟิง… ปรมาจารย์แห่งตระกูลอวิ๋นยังไงล่ะ!!”
