น้อยถึงสองคน!
ตัดภาพมาที่มณฑลเจียงหนาน... ตอนนี้มีเพียงปรมาจารย์หวังหลงประจำการอยู่แค่คนเดียว ย่อมไม่แปลกที่ตระกูลอวิ๋นจะกล้าปีนเกลียวไม่เห็นหัว
เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มตึงเครียด สยงหมิงและเซี่ยจิ้นก็รีบดึงตัวหยางฉีกับสยงจ้านกลับเข้าข้างกายทันที ทะเลาะวิวาทเดือดดาลระหว่างดินแดนฉู่กับมณฑลเจียงหนาน พวกเขาไม่นึกอยากจะแกว่งเท้าหาเสี้ยนเข้าไปพัวพันด้วยหรอก
พอดึงตัวกลับมาได้ ทั้งสองครูฝึกก็รีบกระซิบเค้นถามลูกศิษย์เรื่องมรดกสืบทอดปรมาจารย์ทันที
สยงจ้านและหยางฉีทำได้เพียงยิ้มขื่นๆ ก่อนจะหันขวับไปมองแผ่นหลังของซูอวี่โดยมิได้นัดหมาย
เพียงแค่ท่าทีนั้น… สองครูฝึกก็พลันตาสว่างวาบ กระจ่างแจ้งแก่ใจในทันที!
นัยน์ตาของเซี่ยจิ้นกลอกกลิ้งคำนวณผลประโยชน์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปตะโกนลั่นใส่ซูอวี่
“ซูอวี่! ถ้านายยอมส่งมอบมรดกสืบทอดปรมาจารย์มาให้มณฑลซีของเรา ข้ารับรองว่ามณฑลซีจะกางปีกคุ้มครองปกป้องนายให้ปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนเอง!”
สิ้นเสียงข้อเสนอหน้าไม่อายของเซี่ยจิ้น สีหน้าเจียงซ่างก็บิดเบี้ยวโกรธาถึงขีดสุด!
ทว่ายังไม่ทันไร สยงหมิงก็รีบก้าวพรวดออกมาชิงจังหวะเสนอตัวหน้าสลอนเช่นกัน
“มณฑลตงของเราก็ให้ความคุ้มครองนายได้เหมือ
