ขณะนี้ ณ ยอดเขาด้านนอกมิติเร้นลับปรมาจารย์
ยอดฝีมือขอบเขตเหินเวหาทั้งสี่คนยืนตระหง่านนิ่งเงียบ
เซี่ยจิ้นก้มมองเวลาพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“คำนวณเวลาดูแล้ว มิติเร้นลับปรมาจารย์ใกล้จะเปิดเต็มที ไม่รู้เหมือนกันว่าหนนี้ใครจะเป็นผู้คว้ามรดกสืบทอดปรมาจารย์ไปครอง!”
สยงหมิงคลี่ยิ้มบาง เอ่ยตอบว่า
“มรดกสืบทอดปรมาจารย์ไม่ได้คว้ามาง่ายๆ หรอกนะ หลายปีมานี้ไม่เคยมีใครแตะต้องมันได้ แค่เข้าไปยกระดับพลังในมิติเร้นลับได้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว”
เทียบกับเซี่ยจิ้นแล้ว สยงหมิงดูจะปลงตกกว่ามาก
มิติเร้นลับปรมาจารย์ดำรงอยู่มาเนิ่นนาน ทว่ากลับไม่เคยมีผู้ใดชิงมรดกสืบทอดไปได้แม้แต่คนเดียว
ในสายตาของสยงหมิง ครั้งนี้ก็คงจบลงไม่ต่างจากอดีต
เจียงซ่างยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้างโดยไม่เอ่ยสิ่งใด
ส่วนอวิ๋นหรงแววตายังคงเรียบเฉย ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของสยงหมิง เขากลับแค่นเสียงเย็นชาอย่างหยิ่งผยอง
“ที่เอามรดกสืบทอดมาไม่ได้ ก็เพราะพวกนายมันอ่อนหัด! ครั้งนี้มรดกสืบทอดจะต้องตกเป็นของดินแดนฉู่ของเราอย่างแน่นอน”
อวิ๋นหรงประกาศกร้าว
ก่อนจะเบนสายตาไปจ้องเจียงซ่างที่เอาแต่เงียบมาตลอด
“จะว่าไป มณฑลเจียงหนานของนาย หนนี้คงริบหรี่ไร้ความหวังท
