ดนตบหน้าฉาดใหญ่เข้าให้แล้ว!
เจียงซ่างมองกลุ่มคนที่ถูกส่งตัวออกมาพลางคลี่ยิ้มบาง
“กลับมาก็ดีแล้ว ว่าแต่… ซูอวี่ล่ะ?”
เจียงซ่างกวาดตามองหาสักพัก ทว่ากลับไร้ร่องรอยของซูอวี่ คิ้วของเขาเริ่มขมวดเข้าหากัน
เขาย่อมรู้อยู่แก่ใจว่า กลุ่มคนที่กลับมาลอตแรกคือพวกที่สอบตกด่านสุดท้ายอย่างไม่ต้องสงสัย
เจียงซ่างประเมินไว้แล้วว่า ซูอวี่ที่อยู่เพียงขอบเขตหลอมโลหิต คงไม่มีหวังฝ่าฟันเข้าไปได้ลึกนัก
ทว่าเมื่อไม่เห็นซูอวี่อยู่ในกลุ่มคนลอตแรก ลางสังหรณ์ใจคอไม่ดีก็ผุดขึ้นมาในอก
หวงเส้าเทียนลอบสบตากับพรรคพวก ก่อนจะก้าวออกมารายงานหน้าตาเฉย
“ครูฝึก ซูอวี่จะเป็นตายร้ายดียังไงพวกผมก็ไม่รู้ครับ พวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน”
“ไม่ได้อยู่ด้วยกัน? หมายความว่ายังไง?” เจียงซ่างขมวดคิ้วแน่น
หวงเส้าเทียนรีบสวนกลับทันควัน
“ก็ซูอวี่น่ะสิครับ อวดดีทะลุฟ้า! ดึงดันจะแยกไปคนเดียวให้ได้ พวกผมก็หมดปัญญา ทำได้แค่ปล่อยให้มันไปตายเอาดาบหน้า”
เมื่อเห็นว่าซูอวี่ไม่อยู่ที่นี่ หวงเส้าเทียนจึงฉวยโอกาสสาดโคลนโยนความผิดทั้งหมดให้ซูอวี่รับจบแต่เพียงผู้เดียว
ยังไงซะก็ไม่มีใครโผล่มาเป็นพยานให้อยู่แล้ว!
เมื่อได้ฟังคำกล่าวอ้างของหวงเส้าเทียน หัวคิ้วของเจียงซ่างยิ
