! คัดออก!”
เสียงนั้นเด็ดขาดราวกับประกาศิตสวรรค์ที่ห้ามฝ่าฝืน สิ้นคำ แสงสีขาวก็พุ่งวูบลงมาห่อหุ้มร่างของอัจฉริยะผู้นั้น ก่อนจะเตะส่งเขาออกไปทันที!
ร่างโครงกระดูกประกาศก้องอีกครั้ง
“ผู้ใดเหยียบเข้าสู่ระยะห้าเมตรได้ ข้าจะอนุญาตให้อยู่รอดูสถานการณ์ หากสุดท้ายไม่มีผู้ใดกระชากดาบนี้ออก ผู้ที่ยืนอยู่ใกล้ดาบมากที่สุด จะเป็นผู้กลืนกินมรดกของข้า!”
สีหน้าของทุกคนแตกตื่นอีกครั้ง เดิมทีพวกเขาแอบขนหัวลุกเมื่อเห็นอัจฉริยะมณฑลตงถูกดีดกระเด็น แต่เมื่อได้ยินกฎเกณฑ์ใหม่จากปากเจ้าของมรดก ความหวังที่ริบหรี่ก็พลันลุกโชนขึ้นมาในใจ
อัจฉริยะทุกคนหันขวับมองหน้ากัน แววตาของแต่ละคนฉายชัดถึงความอำมหิตและระแวดระวัง ณ วินาทีนี้ นอกจากตัวเองแล้ว คนอื่นที่ยืนหัวโด่อยู่ที่นี่คือศัตรูคู่อาฆาตทั้งหมด!
สิ่งเดียวที่พวกเขาต้องทำ คือการกระเสือกกระสนบุกฝ่าเข้าไปให้ใกล้ดาบโบราณนั่นให้มากที่สุด!
ข้างกายซูอวี่ โอวหยางหนิงเสวี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาคู่สวยทอประกายเด็ดเดี่ยว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส
“ฉันจะเปิดทางเอง!”
พูดจบ ร่างของเธอกลับเป็นฝ่ายก้าวฉับๆ พุ่งทะยานตรงเข้าสู่อาณาเขตของดาบโบราณเป็นคนแรก!
จังหวะนั้น แววตาของซูอว
