ไป…
ร่างทั้งร่างของหวังหลิน… ถูกพลังเบิกฟ้าบดขยี้จนแหลกละเอียดเป็นชิ้นเนื้อ ปลิวกระจายย้อมพื้นตำหนักเป็นสีเลือด!
ยอดฝีมือทุกคนที่ทอดสายตามองฉากนองเลือดตรงหน้า ต่างก็หนาวเหน็บเข้าไปถึงขั้วหัวใจ สายตาที่พวกเขามองไปยังแผ่นหลังของซูอวี่ ล้วนเต็มไปด้วยความหวาดผวาและยำเกรงสุดขีด!
โดยเฉพาะอัจฉริยะที่เหลือจากมณฑลฉู่ เดิมทียังแอบคิดจะหาทางรุมสับซูอวี่อยู่เลย แต่พอประจักษ์ถึงจุดจบศพไม่สวยของอวิ๋นฉี่และหวังหลินแบบติดๆ กัน พวกมันก็กลัวจนหดหัวเป็นเต่า แม้แต่ครึ่งคำก็ไม่กล้าปริปากหมาๆ ออกมา เพราะกลัวจับใจว่ามัจจุราชซูอวี่จะหันมาเชือดพวกมันทิ้งล้างบางไปด้วย!
เมื่อบดขยี้เสี้ยนหนามเสร็จสิ้น ซูอวี่ก็เก็บมีดวายุคลั่งอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินทอดน่องเข้าไปหาตู้เนี่ยนกวนและโอวหยางหนิงเสวี่ย
“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ทั้งสองลอบกลืนน้ำลาย มองซูอวี่ด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่น ก่อนจะรีบตอบกลับ
“ไม่เป็นไรๆ เพียงแต่… นายเล่นเชือดอวิ๋นฉี่ทิ้งแบบนี้ เกรงว่าหลังจากนี้คงมีเรื่องยุ่งยากตามมาเป็นพรวนแน่ๆ”
ซูอวี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำ
“งั้นก็ปล่อยให้พวกมันดาหน้ากันเข้ามาสิ!”
เจอความมั่นใจทะลุปรอทของซูอวี่เข้าไป ตู้เน
