เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แม้การดูดซับสระพลังวิญญาณจะไม่มากพอให้กระตุ้นเมล็ดพันธุ์เม็ดที่หกได้สำเร็จ แต่มันก็ผลักดันให้เธอเข้าใกล้ขอบเขตนั้นเต็มที!
ทั้งสองคนระเบิดพลังขึ้นพร้อมกัน ประสานกำลังต้านทานกระบวนท่าสังหารของหวังหลินเอาไว้ได้อย่างยากลำบาก
ใบหน้าของหวังหลินบิดเบี้ยวไปด้วยความเหี้ยมเกรียมวิปริต
“ก็แค่ฆ่าปิดปากพวกแกซะให้หมด หัวหน้าครูฝึกก็ไม่มีทางรู้แล้วเว้ย!”
สิ้นประโยคบัดซบนั่น สีหน้าของตู้เนี่ยนกวนและโอวหยางหนิงเสวี่ยก็แปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง
“แกมันบ้า! แกมันเสียสติไปแล้วจริงๆ!” ตู้เนี่ยนกวนสบถลั่น
ทว่า หวังหลินกลับทำหูทวนลม มันยังคงบุกทะลวงเข้าพัวพันโจมตีทั้งสองคนอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับหันไปตะโกนเร่งอวิ๋นฉี่
“มัวรออะไรอยู่วะ ลงมือสิ!”
อวิ๋นฉี่ยืดเส้นยืดสายอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะก้าวเดินเนิบนาบเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าซูอวี่ มันแสยะยิ้มเหี้ยมที่ไปไม่ถึงดวงตา
“เดิมทีฉันก็กะจะยืดเวลาให้แกได้สูดลมหายใจเฮือกสุดท้ายอีกสักหน่อย แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่า… แม้แต่หมาในมณฑลเจียงหนานของแกเอง ก็ยังไม่อยากให้แกมีชีวิตอยู่ต่อ แบบนี้ก็คงโทษฉันไม่ได้แล้วล่ะนะ!”
ซูอวี่เหลือบตามองไปทางสมรภูมิของหวังหลิน นัยน์ตาแฝง
