เสวี่ยหันขวับไปหาหวังหลินด้วยสีหน้าร้อนรน
“หวังหลิน นายไม่คิดจะห้ามพวกเขาสักหน่อยหรือไง? ไม่ว่าหลี่เสียนจงหรือซูอวี่จะเป็นฝ่ายชนะ คนที่เสียเปรียบในท้ายที่สุดก็คือพวกเราอยู่ดีนะ!”
ทว่า ใบหน้าของหวังหลินกลับยังคงตายด้านไร้ความรู้สึกเช่นเคย เขาปรายตามองหญิงสาวด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะปริปาก
“ทำไม? หรือว่าเธออยากจะเข้าข้างไอ้ซูอวี่?”
“ในเมื่อมันกล้าปากดีดูถูกหลี่เสียนจง มันก็ต้องเตรียมใจรับผลกรรมที่ตามมา คนทำอะไรไว้ก็ต้องรับผิดชอบเอง!”
ได้ยินคำตอบนั้น โอวหยางหนิงเสวี่ยก็เบิกตากว้างด้วยความแทบไม่เชื่อหู เธอไม่อยากเชื่อเลยว่า หวังหลินผู้รั้งตำแหน่งอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งมณฑลเจียงหนาน จะสามารถพ่นตรรกะเส็งเคร็งแบบนี้ออกมาได้!
หญิงสาวแค่นหัวเราะหยัน
“ฉันว่า… นายกำลังอิจฉาซูอวี่อยู่สินะ?”
หางคิ้วของหวังหลินกระตุกกึก เขาเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน
“ฉันเนี่ยนะอิจฉา? ขยะอย่างมันมีอะไรให้ฉันต้องไปอิจฉา?”
“ใช่! นายมันขี้อิจฉา!” โอวหยางหนิงเสวี่ยสวนกลับอย่างไม่ไว้หน้า “นายอิจฉาที่เขาทำลายสถิติของโหวทวนศักดิ์สิทธิ์ได้! อิจฉาที่เขาได้รับการประคบประหงมจากพวกครูฝึกขนาดนั้น!”
“หึ คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ายอดอัจฉริยะอ
