แน่นไปด้วยพละกำลังมหาศาล พุ่งทะลวงกะซวกหัวใจซูอวี่อย่างบ้าคลั่ง!
ทว่า เมื่อต้องเผชิญกับฝ่ามือมฤตยู สีหน้าของซูอวี่กลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่เสี้ยวเดียว เขายังคงยืนเอามือไพล่หลังนิ่งสงบอยู่ที่เดิม
ภาพนั้นทำให้ใบหน้าของหลี่เสียนจงบิดเบี้ยวด้วยความเหี้ยมเกรียม มันแสยะยิ้มกว้าง
“เป็นอะไรไป!? กลัวจนขี้หดตดหายขยับตัวไม่ได้แล้วหรือไง!”
“ถ้าอย่างนั้นก็จงคุกเข่าลงไปซะ ไอ้ขยะ!”
ว่าแล้ว ฝ่ามือมหากาฬก็ฟาดเปรี้ยงเข้าใส่ใบหน้าของซูอวี่อย่างจัง!
แต่ทว่า ในเสี้ยววินาทีเป็นตาย…
ซูอวี่ก็ขยับตัว!
ร่างของเขาพร่าเลือนกลายเป็นเงามายานับไม่ถ้วน ก่อนจะอันตรธานหายวับไปจากสายตาของหลี่เสียนจงราวกับภูตผี!
สมองของหลี่เสียนขาวโพลนไปชั่วขณะ!
ฝ่ามือของมันฟาดวืดทะลวงอากาศ กระแทกเข้ากับพื้นอย่างจัง!
บึ้มมม!!!
พื้นดินแตกร้าวเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ!
ต่อให้เสียงระเบิดจะดังกึกก้องเพียงใด แต่หากอัดไม่โดนเป้าหมาย พลังทำลายล้างก็ไร้ค่าโดยสิ้นเชิง… แม้แต่ชายเสื้อของซูอวี่ มันยังไม่ได้สัมผัสเลยสักนิด!
ในจังหวะที่หลี่เสียนจงเพิ่งจะลุกขึ้นจากหลุม เสียงกระซิบเรียบๆ ก็ดังขึ้นที่ข้างหู!
“หมดรอบแกแล้ว… ทีนี้ถึง
