วิญญาณเจ็ดเมล็ดเลยไม่ใช่เหรอ!” ซ่งอวิ๋นมองผลงานหยางฉีพลางทอดถอนใจด้วยความเลื่อมใส
ในบรรดาอัจฉริยะทั้งสิบคนของมณฑลซี มีเพียงหยางฉีคนเดียวที่กวาดรวดสามสิบตัว พลังรบของเขานับว่าน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง
หยางฉียิ้มบาง “ก็งั้นๆ แหละ ยังไงฉันก็กระตุ้นเมล็ดพันธุ์พลังวิญญาณได้ถึงแปดเมล็ดแล้ว การจะบดขยี้พวกมันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรขนาดนั้น”
ซ่งอวิ๋นมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอิจฉา “ถ้าอย่างนั้นในการสอบเกาเข่าปีนี้ ลูกพี่หยางคงได้ฉายแสงเจิดจรัสสะเทือนไปทั่วทั้งต้าเซี่ยแน่ๆ!”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘สอบเกาเข่า’ แววตาของหยางฉีวูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาว
“ยังห่างชั้นอีกเยอะ ท้ายที่สุดมณฑลซีก็ยังเป็นแค่มณฑลรั้งท้ายของแคว้นต้าเซี่ย นายไม่รู้หรอกว่าสัตว์ประหลาดจากนครมารหมัวตูกับนครหลวงจิงตูน่ะน่ากลัวขนาดไหน... อย่าคิดว่าพวกเราเป็นเด็กซิ่วแล้วจะแน่เสมอไป ในสองที่นั้น ต่อให้เป็นแค่เด็กจบใหม่ คนที่เก่งกาจเหยียบหัวพวกเราได้ก็มีถมเถไป!”
ซ่งอวิ๋นเงียบกริบ เขาเองก็เป็นเด็กซิ่ว ย่อมรู้ซึ้งถึงช่องว่างความต่างชั้นนี้ดี
ทันใดนั้น ใครบางคนก็แค่นหัวเราะเอ่ยแทรกขึ้นมา
“ไอ้สวะสองตัวจากมณฑลเจียงหนานป่านนี้ยังไม่ออกมาอีก ดูท
