่ทันจะได้ประเมินอีกฝ่าย ชายหนุ่มคนนั้นก็ก้าวพรวดออกมาเบื้องหน้า มันเชิดหน้าขึ้นสูงแค่นเสียงตะโกนด้วยท่าทีเย่อหยิ่งจองหองถึงขีดสุด!
“สวะมณฑลเจียงหนานคนไหนที่ชื่อซูอวี่? ไสหัวออกมา!”
น้ำเสียงโอหังดังก้องไปทั่วยอดเขา ชั่วขณะนั้น สายตาทุกคู่พากันจับจ้องไปยังกลุ่มมณฑลเจียงหนานเป็นตาเดียว
สีหน้าของเหล่าอัจฉริยะแห่งเจียงหนานพลันบิดเบี้ยวอัปลักษณ์
นี่มันจงใจหักหน้ามณฑลเจียงหนานกลางที่สาธารณะชัดๆ!
นัยน์ตาของซูอวี่หรี่แคบลง เผชิญหน้ากับสายตาอาฆาตของชายหนุ่มจองหอง เขาก้าวออกไปหนึ่งก้าวแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ฉันเอง”
ชายหนุ่มกราดสายตาประเมินซูอวี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะหยามหยัน
“แกน่ะรึ ซูอวี่? ท่านน้าอวิ๋นซิ่วย้ำนักย้ำหนาให้ข้าช่วย ‘ดูแล’ แกเป็นพิเศษ… หวังว่าพอเข้าไปในมิติเร้นลับ แกจะไม่รีบชิงตายไปซะก่อนล่ะ!”
คำข่มขู่ที่โจ่งแจ้งและโอหังเช่นนี้ ทำให้ใบหน้าของเจียงซ่างมืดทะมึนลงในทันที เขาตวาดเสียงกร้าว
“ทำไม? คนของดินแดนฉู่ถึงได้กำเริบเสิบสานขนาดนี้! หรือพวกแกไม่เห็นกฎหมายของต้าเซี่ยอยู่ในสายตาแล้ว?”
อวิ๋นหรงยิ้มบางๆ หันไปแสร้งตำหนิชายหนุ่มเบาๆ “อวิ๋นฉี่ อย่าได้เสียมารยาท”
ก่อนจะหัน
