กก้องแหวกลมขึ้นมา
“ทุกท่าน รอนานแล้วสินะ!”
ฝูงชนหันขวับไปจ้องตามต้นเสียง สิ่งที่ปรากฏคือร่างกำยำของชายวัยกลางคน กำลังนำพากลุ่มอัจฉริยะหนุ่มสาวสิบกว่าชีวิต ก้าวเท้าเหยียบย่างขึ้นมาบนยอดเขาอย่างสง่าผ่าเผย ผู้มาเยือนย่อมเป็นเจียงซ่างและเหล่าสิบอันดับแรกแห่งค่ายอัจฉริยะ!
“เจียงซ่าง… พวกแกโผล่หัวมาช้ากว่ากำหนดการไปมากเลยนะ!”
ท่ามกลางทะเลคน ชายชราในชุดนักพรตเต๋าผู้หนึ่งแสยะยิ้ม เอ่ยปากตอกหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เจียงซ่างหาได้ใส่ใจคำแขวะ เขากอดอกยกยิ้มกวนโอ๊ย
“ที่นี่มันแผ่นดินมณฑลเจียงหนานของพวกเรา ทำไมวะ? ให้พวกแกยืนรอเจ้าบ้านแค่นิดๆ หน่อยๆ มันจะขาดใจตายหรือไง?”
ชายชรานักพรตแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน น้ำเสียงเหยียดหยามขั้นสุด
“เหอะ! ถ้าไม่มีมรดกจากดินแดนลับปรมาจารย์แห่งนี้… มณฑลเจียงหนานสวะๆ ของพวกแกมันจะนับเป็นตัวอะไรได้? เลิกพล่ามพอกหน้าทาปั้นให้ตัวเองดูสูงส่งซะทีเถอะ!”
ทันทีที่ประโยคหยามเกียรติดังเข้าหู รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงซ่างพลันอันตรธานหายไปในชั่วพริบตา!
กลิ่นอายสังหารบ้าคลั่งปะทุออกจากร่าง ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มสุดขีด เขาจ้องตะปูบชายชราดุจสัตว์ร้ายเตรียมขย้ำเหยื่อ เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดไรฟั
