เอ่ยปากด้วยความทึ่งจัด
“นั่นสิวะ! ตอนแรกนึกว่าหวยจะล็อกออกแบบม้วนเดียวจบ ใครจะไปคิดล่ะว่า…”
“ซูอวี่เล่นตบหน้าพวกเราทุกคนซะหันขวับเลยล่ะ!”
ฝูงชนพากันวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ ขณะเดียวกัน ตรงริมขอบลานประลอง สือเจียนกำลังเบิกตาโพลงจ้องมองภาพตรงหน้า ใบหน้าของมันดำทะมึนบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้
“เป็นไปไม่ได้! ของพรรค์นี้มันจะเป็นไปได้ยังไง! พี่ชายฉันจะแพ้ได้ยังไง!”
“พี่ฉันระดับนั้น จะไปแพ้ให้ไอ้สวะซูอวี่ได้ยังไงวะ!”
“ภาพลวงตา! นี่ฉันต้องโดนภาพลวงตาแน่ๆ!”
ความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับของสือหยวน เปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบทำลายปราการจิตใจของสือเจียนจนแหลกละเอียด ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวคลุ้มคลั่งราวกับคนเสียสติ ปากคอสั่นระริกปฏิเสธความจริงตรงหน้า ผู้คนรอบข้างต่างพากันเบือนหน้าหนี ส่งสายตาสมเพชและเหยียดหยามมองมาที่มันเป็นตาเดียว
บนลานประลอง จังหวะที่ซูอวี่กำลังจะก้าวเท้าเดินลงมา เสียงประกาศทรงพลังก็พลันดังกึกก้องกังวานไปทั่วทั้งค่ายอัจฉริยะ
“ซูอวี่ รีบมาพบฉันที่ห้องทำงานของหัวหน้าครูฝึกเดี๋ยวนี้!”
น้ำเสียงนั้นแฝงแรงกดดันและมนต์ขลังบางอย่าง ทำให้ซูอวี่จับความผิดปกติได้ในทันที ชายหนุ่มหรี่ตาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้
