้นก็ยินดีปรีดา เขาคารวะขอบคุณเจียงฉางเซิง
“พาเขาลงไป”
“ขอรับ!” เจียงเยี่ยรีบก้มคำนับไปทางตำหนักเมฆาม่วง หลังจากนั้นก็พาราชันมารเก้าขุมนรกจากไป
ภายในตำหนักเมฆาม่วง ไป๋ฉีถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “ท่านจำเป็นต้องให้เขานำทางด้วยหรือ”
เจียงฉางเซิงหลับตาตอบว่า “ไม่จำเป็น แต่ข้าก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธ”
เขาคิดมาตลอดว่าเผ่ามารไม่ธรรมดา ในตำนานต่างๆ นานาที่เคยได้ยินเมื่อชาติก่อน เผ่ามารกับเผ่าปีศาจล้วนเป็นศัตรูตัวฉกาจของเผ่ามนุษย์
ในเมื่อเผ่ามนุษย์ในโลกแห่งยุทธยังเป็นใหญ่เหมือนเมื่อชาติก่อน เช่นนั้นเผ่ามารก็ไม่น่าจะต่างไปเท่าไหร่นัก
เป็นอย่างที่คิดจริงๆ โลกเบื้องบนก็มีเผ่ามารอยู่ด้วย ราชันมารเก้าขุมนรกสืบพบความจริงประการนี้ได้ ย่อมหมายความว่าเผ่ามารมีฐานะไม่ต่ำต้อย ทั้งยังแทรกซึมอยู่ในโลกเทพยุทธได้ด้วย
เจียงฉางเซิงรู้เรื่องนี้มาจากสมองของไท่สือฉางเชอแล้ว แต่เขาไม่สนใจ เพราะตั้งแต่แรกเขาก็ไม่คิดจะย้ายไปอยู่ที่มหาพิภพนนิลเหลืองอยู่แล้ว ทำเช่นนั้นอันตรายเกินไป
ในเมื่อโลกเทพยุทธตั้งใจจะทำลายโลกแห่งยุทธ์เหล่านี้อยู่แล้ว เขาก็จะขอรับสรรพชีวิตทั้งหลายไปเองก็แล้วกัน ถือเสียว่าทำบุญทำกุศลไป
ไป๋ฉีถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “ท่านเป็นบรรพจารย์แห่งเซียนทั้งปวง ท่านกลับชาติมาเกิดจากโลกเบื้องบน หรือว่าท่านมาจากดินแดนที่สูงกว่านั้น”
เจียงฉางเซิงไม่เอ่ยตอบ ไป๋ฉีผู้คิดฟุ้งซ่านพอไม่ได้คำตอบก็ยิ่งคาดหวังมากกว่าเดิม
ราชอาณาจ
