“ซูอวี่!! ไสหัวออกมารับตีนข้าเดี๋ยวนี้ไอ้สวะ!!”
คลื่นเสียงแหบพร่าดุดันกึกก้องทะลวงเข้ามาถึงในห้องพัก ซูอวี่ขมวดคิ้วมุ่นทันที
น้ำเสียงนี้… เขาไม่คุ้นหูเลยแม้แต่น้อย มั่นใจว่าไม่เคยได้ยินมาจากที่ไหนมาก่อนแน่
เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย?
ด้วยความสงสัย ซูอวี่จึงลุกขึ้นและค่อยๆ ก้าวเดินออกจากห้องมาที่ริมระเบียง
ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องล่างกลับทำให้เขาต้องเลิกคิ้วขึ้น ทั่วทั้งลานกว้างหน้าตึกหอพัก บัดนี้ถูกฝูงชนแห่แหนมามุงดูจนมืดฟ้ามัวดินไปหมด!
แต่ละคนต่างชะเง้อคอ เบิกตาโพลงจ้องมองขึ้นมาทางเขาเป็นตาเดียว
และวินาทีที่ร่างของซูอวี่ปรากฏตัวที่ระเบียง คลื่นเสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็พลันระเบิดกระหึ่มขึ้นมาทันที!
“เชี่ยเอ๊ย! พวกแกดูสิ ซูอวี่มันกล้าโผล่หัวออกมาจริงๆ ด้วย!”
“สมกับเป็นราชันเด็กใหม่แห่งปี! ขนาดต้องเผชิญหน้ากับตัวตึงอันดับเก้าแห่งทำเนียบอัจฉริยะอย่างสือหยวน ก็ยังนิ่งสงบแถมกล้าโผล่หน้ามารับแขกอีก!”
“จิ๊ๆ! ราชันเด็กใหม่แล้วไงวะ? สือหยวนตอนนี้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตหลอมภายในไปแล้ว! ต่อให้ซูอวี่จะมีฝีมือข้ามระดับได้ แต่การเอาตัวไปชนกับขอบเขตหลอมภายในของแท้… ยังไงมันก็กระดูกคนละเบอร์!”
ฝูงชนเบื้องล่างต่างวิจ
