ของซูอวี่ก็ยกยิ้มขึ้นอย่างมั่นใจสุดขีด
ชายหนุ่มก้าวไปหยุดยืนประชิดลูกกรงระเบียง ทอดสายตามองลงมาจากที่สูง จ้องตากับสือหยวนเบื้องล่างอย่างไม่ลดละ
“ฉันเอง!”
สือหยวนเห็นท่าทีอวดดีของซูอวี่ ใบหน้าที่เดิมทีก็ดุร้ายอยู่แล้ว ยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวอำมหิตหนักกว่าเดิม
“รู้ไหม… ข้าโคตรจะเกลียดขี้หน้าโอหังของแกตอนนี้เลยว่ะ”
สือหยวนแสยะยิ้มเหี้ยม “เดี๋ยวพ่อจะค่อยๆ กระชากฉีกปากแกออกเป็นชิ้นๆ ให้ดู!”
“โอ้? งั้นก็ต้องดูว่า แก… จะมีปัญญาทำได้หรือเปล่า!” ซูอวี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น
ชั่วพริบตานั้น เมื่อได้ยินวาจาท้าทายที่ทั้งเรียบเฉยและโอหังถึงขีดสุด สือหยวนก็ถูกกระตุกหนวดเสือจนเส้นเลือดปูดโปน โทสะเดือดพล่านในเสี้ยววินาที!
“ไอ้สวะรอนหาที่ตาย!!”
ครืนนน!!!!
กลิ่นอายอันป่าเถื่อนและน่าสะพรึงกลัว ระเบิดทะลักออกจากเรือนร่างยักษ์ใหญ่ของสือหยวน!
พลังปราณสีเหลืองดินจางๆ พวยพุ่งออกมา คล้ายกับม่านพลังบางเบาที่หมุนวนปกคลุมไปทั่วทั้งร่าง
ชั่วอึดใจนั้น มวลอากาศรอบกายสือหยวนถึงกับถูกบีบอัดจนบิดเบี้ยว!
นี่แหละคือ… พลังปราณที่แท้จริง!
“ซี๊ดดด! ซูอวี่มันกล้ายั่วโมโหสือหยวนจนได้!”
“จิ๊ๆๆ คราวนี้ได้
