้ายดียังไงเลยครับ!”
วิ้งงง!!!
สมองของไป๋จ่านกับเฉินเจ๋อขาวโพลน ราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบแสกหน้าจนวิญญาณหลุดลอย
ซูอวี่… ไม่รู้ชะตากรรม เป็นตายร้ายดีก็ไม่รู้!?
ไป๋จ่านเป็นคนแรกที่ดึงสติกลับมาได้ นัยน์ตาของเขาแดงก่ำดุจสัตว์ร้ายพุ่งกระโจนเข้าไปกระชากคอเสื้อหวังเจี๋ยจนตัวลอย แล้วกระชากลากถูมุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้านทันที!
“บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าซูอวี่กระเด็นไปทางไหน! ต่อให้ตาย ฉันก็ต้องเห็นศพ!!”
หวังเจี๋ยที่ถูกหิ้วคอเสื้อลากไปตามพื้น แม้ในใจจะก่นด่าและต่อต้านสุดขีด แต่ภายนอกจำต้องแสร้งทำตัวอ่อนปวกเปียกชี้ทางอย่างจำยอม
“น่าจะ… ทางทิศนี้ครับ…”