ไปในหมู่บ้านนี้แล้วงั้นรึ?” ชายผอมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงจิตสังหาร
หวังเจี๋ยพยักหน้ารัวเร็ว “ใช่ครับ! ภารกิจที่ซูอวี่รับมาคือการสืบหาสาเหตุที่คนทั้งหมู่บ้านหายสาบสูญ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ป่านนี้มันน่าจะมุดหัวเข้าไปข้างในแล้วล่ะครับ”
ชายอ้วนหรี่ตาแคบ จ้องลึกเข้าไปในความมืดมิดของหมู่บ้านก่อนจะแค่นหัวเราะหยัน
“หึๆ หมู่บ้านนี่… ดูท่าจะไม่ธรรมดาซะแล้วสิ!”
มันหันไปสบตากับชายผอม ชายผอมไม่พูดพร่ำทำเพลง ทิ้งตัวนั่งขัดสมาธิลงกับพื้นทันที
“ดักรออยู่ตรงนี้ หมู่บ้านนี้มีทางออกแค่ทางเดียว… ขอแค่มันโผล่หัวออกมาเมื่อไหร่ ก็สับมันให้เป็นชิ้นๆ ซะ!”
หลังจากกมันพูดจบ ชายผอมก็หลับตาลงดึงสมาธิ ราวกับว่าภารกิจเชือดไก่ครั้งนี้มันช่างง่ายดายไร้ค่า
ชายอ้วนหัวเราะ ‘หึๆ’ ออกมาแผ่วเบา ก่อนที่ร่างเนื้อของมันจะวูบไหวและเลือนหายไปจากจุดเดิม กลืนกินเข้ากับเงามืด!
ทิ้งให้หวังเจี๋ยยืนเด๋อด๋าทำอะไรไม่ถูกอยู่กับที่
“ผะ… ผู้อาวุโส พวกเราจะไม่ตามเข้าไปข้างในเหรอครับ?”
ชายผอมไม่แม้แต่จะปรายตาขึ้นมามอง มันแค่นเสียงเย็นชา
“จะมุดเข้าไปให้เปลืองแรงทำไม? แค่นั่งรอหมามันเดินมาเข้าเครื่องกิโยตินก็พอแล้ว!”
ได้ยินดังนั้น หวังเจี
