นี้ จุดที่ซูอวี่กำลังยืนตระหง่านอยู่ ก็คือเนินเขารกร้างที่ห่างจากหมู่บ้านปริศนาแห่งนั้นเพียงไม่กี่ก้าว!
ชายหนุ่มยืนนิ่งงัน ทอดสายตาเหยี่ยวจ้องมองลึกเข้าไปในหมู่บ้านเบื้องหน้า
ทว่า… หมู่บ้านแห่งนั้นมันกลับ ‘เงียบ’ จนเกินไป
เงียบสงัดราวกับป่าช้าร้าง ไร้ซึ่งคลื่นความผันผวนของลมหายใจใดๆ สิ่งที่อบอวลหลงเหลืออยู่… มีเพียงกลิ่นอายแห่งความตายอันวังเวงชวนขนลุก!
ซูอวี่ขมวดคิ้วมุ่น แววตาฉายความระแวดระวัง
ทุกคนถูกกวาดล้างหายไปหมดเลยงั้นเหรอ? ไม่ใช่แค่มนุษย์ แต่สิ่งมีชีวิตทุกชนิดถูกลบหายไปอย่างเกลี้ยงเกลา… ดูยังไงแม่งก็โคตรผิดปกติเลยไม่ใช่หรือไงวะ?
เพียงปรายตามอง เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารมืดมิดที่ซุกซ่อนอยู่ภายในนั้นได้อย่างชัดเจน
ชายหนุ่มไม่รอช้า จัดการลบสัมผัสอำพรางกลิ่นอายของตนเองจนมิดชิด แม้แต่ชุดสีขาวตัวเก่ง ก็ถูกสับเปลี่ยนเป็นชุดคลุมสีดำสนิทเพื่อกลืนกินไปกับเงามืดทันที
ดวงอาทิตย์อัสดงสาดแสงสีเลือดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะลาลับขอบฟ้า รอเพียงอึดใจเดียว ม่านรัตติกาลอันมืดมิดก็จะเคลื่อนตัวกลืนกินทุกสรรพสิ่ง
ซูอวี่ก้าวเท้าย่องเบาเข้าสู่เขตหมู่บ้านด้วยความระมัดระวังขั้นสุด
แม้ว่าพลังรบของเขาจะพุ่งพรวดทะลุหลอดไป
